It was hard for me to tell everything to Kuya Ariston. Sa lahat, sa kaniya ko gustong huling sabihin ang nararamdaman ko para kay Leonariz. He’s the last person on my mind, or the one I don’t want to know the truth. Pero sa naging pag-uusap namin kanina, naramdaman ko na hindi pala dapat, na pwede ko rin pala siyang sandalan at p-pwede akong maging totoo sa kaniya. I was afraid that he might judge me, that he would see me as a failure. But he didn’t. I never heard a single word of blame from him for what I did. Naging tahimik lang siya pagkatapos kong aminin ang lahat ng nangyari. He was silently caressing my back... c-comforting me. "Sigurado ka na sasama ka pa? Pwede naman na hindi. Ako na ang bahala na magpaliwanag kay dad." Napangiti ako sa kuya. Kabababa ko lang at narito na siya

