Sa gabing iyon ay naging masaya ako, literal na sobrang saya dahil pati paggising ko sa umaga ay mayroon na kaagad naka-plaster na ngiti sa labi ko. Mahina ko pang pinukpok ang sariling ulo para tuluyang magising.
Naalimpungatan ako kanina sa oras na alas sais ng umaga, hindi dahil sa alarm clock ko, kung 'di dahil sa tawag ni Trevor Sandoval— pinapapasok na ako nito sa coffee shop niya, kaya ngayon ay naging doble ang saya ko.
Hindi iyon maipag-aakila sa mukha ko dahil kulang na lang ay mapunit ang labi ko sa lawak ng pagkakangiti ko. Nang makaharap ko pa ang salamin mula sa dingding ay doon ko nakitang namumula pa ang mukha ko.
Nagmistulang kinikilig, iba pala talaga ang epekto ni Mirko. Nagiging magaan ang lahat sa akin, para pa akong nabunutan ng tinik sa lalamunan at nakahihinga na
