Hindi namalayan ni Faith na sunud-sunod na pala ang pagpatak ng luha mula sa kaniyang mga mata habang nagkukuwento sa dalawang kaibigan. Maging si Dona ay umiiyak na rin at nakatitig sa kaniya habang si Oliver ay tahimik na nakikinig, ang mga mata ay nakatutok sa lumiliyab na mga sanga, at sumisimsim sa beer nitong nakalata.
“Bakit ngayon mo lang ‘to sinabi sa amin, Faith? Why are you carrying this burden alone?” Nakita niyang marahas na pinunasan ni Dona ang mga luha. “We are your friends. We are best of friends since college, and you know that we always got each other’s back. How could you keep this to yourself? We could have helped you. We could have offered our shoulders to lean on. Are we strangers to you?”
Hindi niya alam kung ano ang isasagot sa kaibigan. Patuloy lamang siya
