CHAPTER 14
735 Words
Hannah's POV
Lumabas na ako at patakbo na bumaba sa hagdan ng matigilan ako kung sinong nasa harapan ko.
"D–dad." Natatakot na tawag ko.
Para kasing natroma ako dahil sa ginawa niyang pag sampal sakin.
Lumapit ito sakin pero umatras ako. "Hannah..."' malungkot na tawag nito.
"I'm sorry for what I did a while ago. Nabigla lang ako." Paliwanag nito.
"It's okay dad." Mahinang sabi ko sakanya.
Lumapit na ito sakin at niyakap ako. Hinayaan ko na lang na yakapin niya ako, naramdama ko na lang na nag-iinit na naman yung sulok ng mga mata ko.
Nagbagsakan na lang yung luha ko habang yakap ako ni Dad, iyon kasi ang unang beses na pinagbuhatan nita ako ng kamay, sa buong buhay ko hindi ako napalo o na sampal, ngayon lang talaga.
"I'm sorry princess, hindi na mauulit." Sabi nito bago kumalas sa pagkakayakap sakin. Pinunasan niya yung luha ko.
"Okay lang po dad, kasalanan ko din naman." Sabi ko.
Bigla na lang dumating si mommy na may hawak na first aid kit at cold compress na dapat ako ang kukuha.
"Alam ko na ito ang kailangan mo, sige na gamutin mo muna si George. mamaya mag-uusap tayong apat ng kambal mo." Sabi ni mommy.
Tumango at bago umakyat. Para akong nakahinga ng maluwag. Pumasok na ako sa loob ng kwarto ko at nadatnan ko si George na mukhang tulog.
Napailing na lang ako at tahimik na lumapit sakanya, binuksan ko yung first aid kit saka ginamot yung labi ni George, mukhang pumutok ito dahil sa lakas ng pagkakasuntok ni kuya.
Nang matapos kong gamutin yung labi niya, kunuha ko naman yung cold compress at dinampian yung pisngi niya.
Napamulat ito at nagtama yung paningin namin. "Matulog ka na, dito ka muna magstay." Sabi nito.
"Hmm." Iyon na lang ang naisagot ni George bago pumikit ulit.
Napangiti na lang ako habang dinadampian pa din ng cold compress ang pisngi ni George.
Ginamit ko yung isang kamay ko para alisin yung bitones ng polo ni George ng maialis ko na lahat, binitawan ko muna pansamantala yung cold compress at dahan-dahan inalis yung polo niya na hindi nagigising.
Nang maialis ko na inilagay ko yung polo niya sa mesa kung nasaan yung study table ko.
Kinumutan ko muna si George bago lumabas ng kwarto. Nang bumaba ako nandoon na silang tatlo at mukhang ako na lang ang hinihintay nila.
Umupo ako sa tabi ni Kuya. Tahimik lang akong nakaupo.
"Now, let's talk about what happen a while ago." Panimula ni Mommy.
"Why do you punch george?" Tanong ni mommy kay Kuya.
"Kasi binalaan ko siya na huwag makipaglapit kay Hannah pero hindi siya nakinig."
Tumingin ako kay kuya at sinamaan siya ng tingin. "That is your reason kuya? Seriously?" Sarcastic na tanong ko.
"Dahil lang doon nagalit ka at sinuntok mo ng ilan beses si George?!" Galit na tanong ko.
"Heeeeep. Hannah, calm down." Sabi ni mommy.
Huminga muna ako ng malalim. "Look mom, he punch george malamang magagalit ako." Pagdadahilan ko.
"What is your relation between george?" Seryosong tanong naman ni Dad.
"Nothing dad, but his special to me. More than that." Sagot ko.
"That's the reason while you yield a while ago? You mad because he punch george infront of you?"
Tumango ako. "Ayokong saktan siya ni Kuya not even Aaren. I know them, Dad."
"I just protecting you." Singit ni Kuya.
"I know that kuya, pero huwag hahantong na masasaktan mo si George." Pagtatanggol ko.
"Where's George?" Tanong ni Mommy.
"He's in my room, hinayaan ko muna na matulog. Bukas ko na lang siya kakausapin." Sabi ko.
"Ibang klase. Pinatulog mo pa." Sarcastic na sabi ni Kuya.
"Kuya, nagsisimula ka na naman." Babala na sabi ko.
"Jacob, hayaan mo muna si Hannah. Nasa tamang edad na din naman siya. Don't use your too much protective on her." Singit na sabi ni dad.
"Huwag kang lalapit sakin sa oras na pinaiyak ka nyan." Sabi ni kuya bago kami iniwan.
Napabugtong hininga na lang ako dahil sa nangyari. Tumingin muna ako kina mommy.
"Akyat na muna po ako." Pagpaalam ko bago umakyat.
Nang makarating ako sa kwarto ko tulog pa din si George. Nilock ko muna yung pintuan bago tahimik na tumabi kay George at hinalikan siya sa labi.
"Good night honey and I'm sorry for Kuya's did to you." Bulong ko bago siya niyakap at pumikit.
I love you, honey. Nothing will never change.
- Writer
