"JOSEFINA, Josefina..." Masuyong pagtawag ni Ismael sa pangalan ng kabiyak sabay dampi ng halik sa pisngi nito.
Napabalikwas nang bangon ang ginang ngunit nananatiling tulog ang kamalayan. Nakahiwalay pa ang diwa. Bumangon subalit nakamaang lamang. Puro puti lang ang nakikita sa paligid at hindi pa gumagana ang pandinig. Walang pinagkaiba sa natutulog nang gising.
"Josefina, mahal ko. Gumising ka."
Nang sa wakas ay magbalik ang wisyo, humalili naman ang matinding gulat sa tanawing namalas.
"I-ismael? Anong...? Paanong...?" Mga tanong na nasambit ng ginang ngunit 'di nagagawang tapusin. Pagtataka ang masasalamin sa mukha at 'di mapaniwalaan ang nakatambad sa harapan.
"Ako nga ito, Josefina. Wala nang iba. Magaling na ako. Tignan mo," masiglang tugon ni Ismael habang iginagalaw ang mga
