พยัคฆ์
“เสือ ฮึก นี่เป็นลูกของเราจริงๆ ฉันไม่มีทางมีอะไรกับคุณประสิทธิ์ได้จริงๆ เพราะฉันกับเขาเป็นพ่อลูกกัน!” ฉัตรนุดาหันหน้าหนีผ้าแล้วรีบพูดออกมาด้วยความรีบร้อนทันที ทำให้ผมชะงักมือไว้หลังจากได้ยินสิ่งที่เธอพูด
“เธอหมายความว่ายังไง” ผมถามออกไป ไม่ใช่ว่าเชื่อสิ่งที่เธอพูด แต่ผมอยากฟังเหตุผลจากเธอก่อน ว่าจะฟังขึ้นแค่ไหนกับการโกหกครั้ง
ฉัตรนุดาหันหน้ามาหาผมคืน พร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบใบหน้าเต็มไปหมด
“ฉันกับคุณประสิทธิ์เป็นพ่อลูกกันจริงๆ เราไม่ได้เป็นอะไรอย่างที่คนอื่นเข้าใจ” ฉัตรนุดาพูดขึ้นพร้อมกับมองหน้าผมด้วยสายตาจริงจัง
“พ่อลูก? แล้วทำไมเมียนายประสิทธิ์ถึงเข้าใจว่าเธอเป็นเมียน้อยและสั่งทำร้ายเธอ” ผมถามกลับไป คุณหญิงนั่นจะไม่รู้เรื่องของผัวตัวเองเลยหรือไง
“ก็เพราะว่าเขาไม่รู้ ว่าฉันเป็นลูกของคุณประสิทธิ์ไง” เป็นไปได้เหรอที่เมียจะไม่รู้ว่าผัวตัวเองจะแอบมีบ้านเล็กบ้านน้อยจนมีลูกโตขนาดนี้
