พยัคฆ์
“เมื่อไหร่จะลาออกจากงาน” ผมถามฉัตรนุดาเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ครับ ผมบอกให้เธอลาออกจากงาน แต่เธอก็ยังยืนยันว่าจะทำมันต่อไป ทั้งที่ตอนนี้ตัวเองก็ท้องเข้าเดือนที่สี่แล้ว
และที่สำคัญ ผมกับเธอทะเลาะกันเกือบทุกวัน ผมก็ไม่รู้ว่ามันเป็นเพราะฮอร์โมนคนท้องหรือเปล่าที่ทำให้เธออารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ แต่จะบอกเลยว่าเธออารมณ์รุนแรงมาก คำพูดคำจาที่ออกจากปากเธอแต่ละคำ คือแบบ ขนาดผมเป็นผู้ชายอกสามศอกยังเสียใจอ่ะ แต่ผมก็พยายามทนเพราะเข้าใจว่าเธอท้อง
“ก็บอกว่าไม่ลาออกไง จะถามอะไรมากมายน่ารำคาญ!” ฉัตรนุดาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด
“อย่างน้อยก็รอให้คลอดก่อนแล้วค่อยไปหาทำใหม่ก็ได้ ยังไงนั่นก็บริษัทพ่อเธอจะเข้าจะออกตอนไหนก็ได้” ผมบอกเธอออกไป ซึ่งผมเคยไปเจอพ่อของฉัตรนุดามาแล้วครั้งหนึ่ง แต่ไปหาคนเดียวนะ เพราะผมให้เธอพาผมไปหลายครั้งแล้ว แต่เธอไม่ยอมสักที ผมก็เลยต้องไปหาเอง และบอกความจริงกับเขาทุกอย่าง
