Kir’in adım attığı her yer, sanki bir başka dünyadan çıkmış gibiydi. Çevresindeki karanlık, tıpkı bir sıvı gibi her şeyi yavaşça sarıyordu, ama bu karanlık, öylesine yoğun ve kalındı ki sanki dokunulabilecek kadar somuttu. Burası, bir zamanlar var olan, ama şimdi kaybolmuş bir yerdi. Havanın içinde tuhaf bir sessizlik vardı, her adımıyla sanki bir yankıdan başka bir şey duyulmaz olmuştu. Ama yankılar da garipti; her biri, birer fısıldama gibi, ama tam olarak anlaşılmadan kaybolan seslerdi.
Kir, etrafına bakarken, ilk fark ettiği şey, yerdeki taşların tuhaf şekilde dizilmiş olmasıydı. Her bir taş, bir tür sembol gibi, nehir yatağında birikmiş yapraklar gibi rastgele görünüyordu. Ama aralarındaki düzeni fark etmek, gözlerin bıçak gibi keskin olmasını gerektiriyordu. Her adımı, bu taşların ü
