Yarkın, her şeyin ne kadar hızla değiştiğini fark etti. Adımlarını atarken yere düşen her bir damla, bir zamanlar bilmediği ama şimdi onun bir parçası haline gelmiş olan karanlıkla birleşiyordu. Hissettiği korku, yalnızca bedensel değildi. Ruhuna kadar işlemişti, derin ve soğuk, bir boşluğa çekilme hissiyle örülmüştü.
Ne kadar ilerlerse ilerlesin, önündeki yol hiç bitmeyecek gibiydi. Karanlık, onu sarhoş ediyordu. Zihni bulanıklaşmış, vücudu ağırlaşmıştı. Ama duramayacak kadar tedirgindi. Kendisini başka bir dünyada, bir çıkmaz sokakta, kaybolmuş gibi hissediyordu. Her köşe, her adım, onu daha da fazla bu bilinmeyene, bu boşluğa sürüklüyordu.
“Dur,” diye mırıldandı kendi kendine. “Bunu... yapmalıyım.”
Bir adım daha attı, ancak her adım, ona bir şey kaybettiriyordu. Zihninde yankılanan o
