Kir, dar koridor boyunca nefes nefese koşarken, elleri titreyecek kadar yorgundu. Arkasından gelen metalik çığlıklar ve taşların yankısı, zindanın derinliklerinden kopup gelen bir kâbusun ayak sesleri gibiydi. Tünelin havası daha da ağırlaşıyor, nemli taş duvarlardan damlayan su damlalarının sesi, sessizliği delip geçiyordu.
Koridorun sonunda, soluk bir ışık gördüğünde, Kir'in kalbi hızla çarpmaya başladı. "Belki bir çıkış," diye düşündü, ama umutla karışık bir korku, zihnini bulandırıyordu. Işığa yaklaştıkça, duvarların üzerindeki eski yazıtları fark etti. Yabancı bir dilde yazılmış olan bu semboller, soğuk taşların üzerine kan gibi oyulmuş gibiydi. Kir, bir an için durup yazılara baktı, ama anlamlandıramadan koşmaya devam etti.
Koridor, sonunda geniş bir odaya açıldı. Burada, karanlığı
