Kir’in kararlılığı, içinde bir volkan gibi kaynıyordu. Ellerindeki zincirlerin soğukluğu bile onu durdurmaya yetmiyordu. Rehan’ın söz ettiği anahtar, belki de tek şansıydı. Ama o anahtara ulaşmak, buradan kaçmak için sadece ilk adımdı. İçindeki korkuyu bastırarak Rehan’a döndü.
“Büyük risk nedir? Buradan çıkabilmek için ne gerekiyorsa yapacağım,” dedi. Sesi çatlamıştı ama gözleri kararlıydı.
Rehan, bir an için Kir’in kararlılığına şaşırmış gibiydi. Uzun zamandır böyle bir umuda tanık olmamıştı. Zindanın karanlığında, umudun genelde ölümden önce geldiğini biliyordu. Ama Kir’in gözlerindeki ateş, Rehan’ın yorgunluğunu bir nebze dağıtmıştı.
“Bu risk… bekçi,” dedi, sesindeki titremeyi saklayamadan. “Bekçi, geceleri devriye atarken o anahtarı kapıya yakın bir çengele bırakır. Ama o şey insan
