Lucas’s POV
HONESTLY, hindi ko pinag-isipan ‘yong mga sinabi ko, ni pinagplanohan.
Bahala na nga. Saka ko na lang haharapin ang consequences nitong kahibangan ko.
Mataman kong pinagmasdan ang aking kamay. Ito ang pangalawang beses na naramdaman ko ‘yon.
“I’ll take you home after your class,” usal ko pagkaraan. Mukhang sarap na sarap ito sa kinakain. Ni hindi man lang ito nag-abalang mag-angat ng mukha upang tingnan ako.
“Hindi pwede.”
I frowned. “At bakit?”
“Baka maloka si Nanay kapag nakita niyang ibang lalaki na naman ang kasama ko.”
“I’ll take you home.” I insisted, crossing my arms. Parang hindi ko gusto ang ideyang may dinala na ito sa bahay nila. “And I am not asking your permission anyway.”
Bigla itong nag-angat ng mukha. “Hindi ka rin makulit.”
“Tsk, have you forgotten?
