Serhat, kapının kapanışıyla birlikte sanki yüreğine bir hançer saplanmış gibi oldu.
İçinden,
“Bu da neydi?” dedi.
Ayakları titremeye başladı. Birkaç saniye duvara yaslanarak kendine gelmeye çalıştı. Az önce gördüğü manzara aklından çıkmıyordu: Bervan abisi ve Rojin aynı evin içinde, hem de sarılarak girmişlerdi.
Serhat’ın boğazı düğümlendi, nefesi kesiliyordu. İçinde öfke, kıskançlık, hayal kırıklığı birbirine karıştı.
“Yok... Yok... Belki de yanılıyorum. Belki başka bir şeydir… Belki...” diye mırıldandı ama gözleriyle gördüğü gerçeği inkâr edemiyordu.
İçinden bir ses,
“Demek ki o yüzden pastaneden ayrıldı. Demek ki o yüzden ortadan kayboluyordu.” diyordu.
Serhat, kapının önünde daha fazla durursa fark edileceğini düşündü. Yavaşça merdivenlerden indi, dışarı çıktı. Arabasına bininc
