Serhat ve Rojin yemek yerken öyle derin sohbetler ediyorlardı ki, Serhat’ın sohbeti Rojin’i o kadar sarıyordu ki Rojin bunun farkında bile değildi. Serhat esprili, zeki bir çocuktu.
“Rojin, sana bir şey daha sormayı unuttum. Peki, en sevdiğin tatlı?”
Rojin,
“Künefe.”
Serhat,
“Benim de en sevdiğim tatlı künefe! Söyleyeyim, hemen gelsin o zaman.”
Rojin,
“Tamam.”
Serhat, Rojin’e âşık olmuştu ama Rojin’in bundan hiç haberi yoktu. Eğer Rojin “Kalkalım mı?” demeseydi, Serhat sabaha kadar orada oturmaya razıydı.
Rojin,
“Kalkalım mı?”
Serhat,
“Tamam. Seni evine bırakayım mı, yorulma sen.”
Rojin,
“Teşekkür ederim, ben giderim. Sen zahmet etme.”
Serhat,
“Olur mu öyle şey, saçmalama! Arabayla iki dakikada bırakayım seni.”
Rojin,
“Tamam o zaman.”
Serhat o kadar iyi gelmişti ki Rojin
