Odaya doluşan güneş ışıklarıyla birlikte açtı gözlerini. Başta nerede olduğunu kavrayamasa da, sonra yanındaki sıcaklığı hissederek gülümsedi. Bakışlarını Arda’nın yüzüne doğru çevirdi. Ne de güzel uyuyordu. Uzandığı yerden biraz doğrularak kolunun üstüne bıraktı başını. Onu uyurken seyretmek her şeye bedeldi aslında. Onun yanında olduğunu bilmek, kokusunu aynen şimdi olduğu gibi derin derin içine çekmek, ne güzeldi böyle.
Ömrü boyunca sıkılmazdı hep böyle uyanmaktan. Her gece yatmadan önce en son ve sabah kalktığında da ilk önce onun yüzünü görmekten bıkmazdı. Belki de çok büyük hayaller kuruyordu. Belki gerçekten de bir imkansızı istiyordu. Ama imkansız da olsa hayal etmesi güzeldi. Hem Arda şu an yanında değil miydi? Her zaman yanında olacağına dair söz vermemiş miydi? Peki neden hâlâ
