ANTHEA'S POV
Pero kahit nilabasan na siya, hindi pa rin siya tumigil.
Patuloy pa rin ang kanyang pag-ulos—bagamat mabagal na, malambot na, tila inuukit ang kabuuan ng sarili niya sa loob ko. Bawat galaw ay puno ng pagnanasa at pag-aangkin, isang tahimik na pahayag na hindi siya magpapakawala.
“Hindi pa ako tapos,” bulong niya, habang binabayo pa rin ako ng banayad ngunit puno ng apoy. “Gusto kong maramdaman mo ako… hanggang sa pinakahuli.”.
At ramdam ko nga—ang bawat galaw, bawat hinga, bawat pintig ng pagnanasa niya sa loob ng katawan ko. Punong-puno ako, hindi lang ng kanyang katas, kundi ng init, ng bigat, ng lalim ng kanyang pagkatao.
At doon, sa pagitan ng gabi at katahimikan, habang nakayakap siya mula sa aking likuran, doon ko unang naramdaman ang pagmamahal niya. Unti-unti na
