“Kaya mo pa ba?” tanong ni Bryan dahil maaga pa lang, nung tumila na ang ulan ay nagsimula na kaming maglakad. Hindi namin alam kung saan ang labasan nitong parang gubat na ‘to pero sinundan lang naming ‘yung mga poste.
Nag-angat ako ng tingin at nginitian ko siya.
“Oo, medyo hinihingal lang ako.”
Agad naman niya akong binalikan at saka inalalayan.
Nagpatuloy kami sa paglalakad hanggang sa unti unti kong namamalayan na pababa na ang kamay niya papunta sa kamay ko. Marahan kong ibinaba ang tingin ko papunta sa kamay niyang nakahawak na sa kamay ko.
Tinitigan ko siya habang patuloy kaming naglakad. Nakangiti lang siya at nakatingin sa daan.
Mabilis na lumipas ang oras at may nakasalubong kaming habal habal. Nung una ay hindi pa sana siya papayag mabuti na lang at bandang huli, nak
