Tahimik lang si Lyka nang makarating sila sa Sta. Lucia. Walang nagsasalita sa sasakyan, tanging ugong ng makina at malamlam na ihip ng hangin ang maririnig. Pagbaba niya, ramdam niya ang bigat ng bawat hakbang, para bang bawat yapak ay paalala ng sakit na pinagdaanan niya.
Sa loob ng bahay, wala siyang ginawa kundi humiga sa kuwarto. Nakatalikod siya, nakayakap sa unan, habang walang humpay na dumadaloy ang mga luha. Wala na siyang lakas para magsalita, wala na rin siyang sigla para makipag-usap.
Tahimik lang na nakaupo ang ama niya sa gilid ng kama. Walang salita, walang pangaral, walang tanong. Nasa mga mata nito ang sakit at awa, pero pinipili nitong hindi magsalita. Ang tanging ginagawa niya ay hawakan ang balikat ng anak, tanda ng suporta at pagdamay.
Sa mga gabing iyon, hindi mag
