Ömer Çağanla birlikte eve döndüğünde derin bir nefes aldı. Neredeyse hava kararmıştı ama Gülse hala gelmemişti. Aramalarına da cevap vermeyen kuzeni , mesaj bile çekmemişti.
"Aranma be oğlum. Gelirse canını okuyacak. " Çağanın koltuğa oturmuş ona yarı kapalı gözlerle bakan haline tebessüme etti.
Herhalde kendi oğlu olsa bu kadar severdi ama bezen salaklığı tutuyordu işte. Bu gün onu nasıl yalnız bırakabilmişti hala şaşıyordu. Ya o adam olmasaydı ! Bir de adama ters davranmıştı. Ama altında yatan sebebin bu olmadığını biliyordu genç adam. Çağan annesinden ve dayılarından başka kimseye yakınlık kurmayan bir çocuktu. Arkadaşlarıyla bile mesafeliydi. Bakıcılar sadece ona evde eşlik edip göz kulak oluyordu.
Yanında annesi dahi varken kimseyle konuşmayan yeğeni , o adamın kucağında uyumuştu.
