Hızlıca hazırlandım.
Sana bir kez güveneceğim demişti. Bu sözün ağırlığı üzerime oturmuştu. İçimde bir yer, bu adam bana haksızlık ediyor diye haykırırken, bir diğer yanım, onun neden böyle olduğunu çok iyi anlıyordu. Aslan’ ın güveni öyle kolay kazanılacak bir şey değildi. Belki de hayatı boyunca hiç kimseye tam anlamıyla güvenmemişti. Anlatmaya çalıştıkça daha da kapanıyordu. Her cümle bir diken gibi batıyordu içine. Laflara değil, eylemlere inanıyordu. Ve bu yönüyle bana çok tanıdık geliyordu.
Semra Hanımağa ’yı görünce bunun sebebini anlamamak mümkün değildi. Sözde oğlu için yaşayan, sözde anne. Hep “evladım, evladım” derken, arkasından öyle tuzaklar kazıyordu ki... İnsanın içi ürperirdi. Onu ilk tanıdığım günü hatırladım. Bizi yatakta basar gibi yapıp, ne büyük annelik yaptığını anl
