“Bahçede konuşacağım.” dedim.
Sesim kararlıydı. İçim öyle miydi, bilmiyorum ama dışarıdan belli etmemeliydim. Semra Hanımağa başını zarifçe eğip gülümsedi. O an, Aslan’ dan sonra yani yaptıklarından sonra ilk defa bu kadar keyifli gördüm onu. Şaşırmadım. Onun gibi insanlar için duygular değil, dengeler önemliydi. Annemin erkek kardeşi ağaydı ve böyle bir akrabanın varlığı Aslan ’ın konumunu kuvvetlendirirdi. Güç, onlar için her zaman sevgiden önce gelmişti zaten. Bu yüzden onlarla bir araya gelmem, Hanımağa’ nın hiç işine gelmiyordu. Bu tavrım hoşuna gitmişti.
Ama Aslan… ilginç bir şekilde bu konuda bana baskı yapmıyordu. Belki normalde bu tür fırsatları kaçırmazdı. Ama bu kez annemin ardından yaşadığım yıkımın farkındaydı. Bir süredir bana hep olması gerekenden daha yumuşak davranıyord
