Sofia, The Mafia's Woman

Chapter 2

I am Marcus Ramirez, a twenty-year-old college student and the sole heir of the Underground Organization spanning the entire Nation.

At school, people perceive me as the boy next door, the charismatic captain of the basketball team, and a friendly guy.

However, they are unaware that I am destined to inherit the throne of the Mafia world.

Wealth and power have been passed down through generations in my family.

I have been trained to eliminate anyone who stands in our way.

My father, the most ruthless of all Mafia leaders, holds the highest position.

But now that he is retiring, he wants me to follow in his footsteps.

He wants me to be feared by all because, in our world, weakness is not allowed.

Love is not part of our vocabulary, as he always says.

The same goes for my mother; they both belong to the Mafia world.

They combined all their wealth to become more powerful and rule the Mafia world.

Even as a child, I knew how to handle a gun.

My father also asked me to kill someone as part of my training.

At first, I couldn't sleep because I was so afraid of what had happened.

College is just another part of my training, academically, to prevent me from being ignorant and to keep me away from the eyes of our enemies.

"Marcus, are you there?" called my mother, Eliza Ramirez.

Even though their marriage wasn't rooted in love, I know that when it comes to me, my mother's love is unmatched.

She initially didn't want me to be involved in the world they operate in now, but she couldn't do anything about it because once you're in the organization, even the families of the group members can't leave unless they are capable of killing their own family to escape together.

"Yes, Mom, come in; I am just doing some homework," ngiting sabi ko dito.

Lumapit sya sa akin at hinalikan sa ulo. "Kumain ka muna anak at hindi ka pwedeng magpuyat dahil bukas ka na ipapakilala ng Papa mo as his next heir," lambing nito sa akin.

"Malapit na ito mom don't worry," mahinang sabi ko dito. "I get some food after this." while giving my Mom a big hug.

"Mom? Are you happy with dad?" bulong ko dito. "I don't really know what is happines son until you where born. Ng marinig ko ang boses mo na malakas ang iyak sa operating room, hindi ko maexplain ang nararamdaman ko ng mga oras na 'yon.

"Sabi ko sa sarili ko, I will protect you no matter what, kahit buhay ko pa ang kapalit," maluha luha sambit nya.

"Oh son, I need to go, ayoko ng drama hahaha," paalam nito sa akin. Malungkot kong tiningnan ang Mama ko, dahil alam kong nahihirapan ito ng dahil sa akin. Lumambot na kasi ang puso nito simula ng dumating ako sa buhay nya. Pero si Papa kabaligtaran.

My father wants more wealth and power. He doesn't want to stop. I once heard him tell his partners he wanted to expand their wealth.

Tinapos ko ang ginagawa ko at kumuha ng pagkain sa kusina.

Binuksan ko ang social media ko to check if may account ba si Princess.

My account is not public, and it is just an anonymous account. Privacy is essential in our world.

Wala akong makitang account ni Princess sa social media.

Tumayo nalang ako at pumasok sa kuwarto ko para matulog, pero ng kapain ko ang bulsa ko naalala kong may napulot akong necklace sa comfort room kanina, I don't know kung kanino ito kaya dinala ko nalang.

Tiningnan ko ito heart shaped pendant. Ng mapansin ko na parang locket type, binuksan ko ito.

Nakita ko na may picture sa loob isang cute na batang babae.

Napangiti ako sa nakita ko kasi parang may humaplos sa puso ko ng makita ko ang bata na parang nakangiti sa akin.

"Akin nalang ito, wala namang naghahanap," masayang sabi ko habang nilagay ito sa loob ng drawer ko.

Sofia's POV

Hindi mawala sa isip ko ang nakita ko sa may comfort room sa may court. May nawawala kasi akong necklace kaya naisip ko na baka nahulog somewhere.

"Napakawalang modo talaga ng lalakeng 'yon, walang pinipiling lugar, nakakadiri talaga!," inis na sabi ko sa sarili ko.

Pagkatulak ko ng pinto nagulat ako sa makita ko sina Marcus at si Matilda na may ginagawang kababalaghan.

Inaamin ko na wala pa talaga akong karanasan sa lalaki kahit hawak man lang sa kamay, pero hindi ako tanga para malaman kung ano ang ginanawa nila. Nakataas ang palda ng uniform ni Matilda at sa Marcus nasa likod nito na nakababa din ang shorts.

Nagmadali akong umalis ng makita ko ito. Nakita ko pa ang mga tingin ni Marcus sa akin na parang may ibang sinasabi.

"Sis pahiram nga ng charger mo at lowbatt na ako," tawag sa akin ni Prince.

Inabot ko lang ang charger na parang wala akong ganang makipag-usap.

"Sis are you okay? Bakit parang tulala ka dyan? How is your school? Sabi ko naman kasi sa'yo dapat same school lang tayo para mabantayan kita palagi," mahabang sabi nito habang umupo sa tabi ko.

"Huh?! ah wala okay lang ako, may iniisip lang," iwas na sabi ko dito.

"Hmmmm are you Sure?" baka may problema ka just tell me. Ayokong may nang-aagrabyado sa'yo sa school. And may I remind you again Sis not to entertain guys sa school nyo," paalala nito habang sinasara ang pinto.

Lumabas ako para maghapunan, naabutang ko ang parents ko na naglalambingan sa living room.

"Anak, gutom ka na ba? Please call your brothers para naman makakain na tao," nakangiting sabi nito.

Pagdating sa lovelife, wala talaga akong masabi sa storya ng buhay ng parents ko.

Parating masayang kinukwento ni Mommy kung gaano sya kamahal ni Daddy noong unang panahon.

Hindi daw tumigil si daddy sa pagmamahal sa kanya kahit nawalan sya ng memory.

At kinuwento din nito kung gaano ka hate ni Tito Michael at ni Daddy ang isa't isa noon na halos parating nagkakasakitan.

Pero ngayon magbest of friends na, na halos gabi-gabi ay nagkikita at parating nagkaka-usap.

Ipinaglaban daw ni Daddy si Mommy noon at naikasal sila ng dahil narin sa mga taong nakapaligid sa kanila na syang tumulong na magkatuluyan talaga silang dalawa kasama na ang grandparents namin.

Wala ako masyadong maalala na noong kabataan ko ng mangyari ang mga 'yon, pero alam ko walang araw na hindi kami naging masaya.

"Yan sana ang gusto naming mangyaring magkakapatid, kaya mas gusto namin sana na hayaan sana kaming mamili ng gusto naming makakasama sa buhay. Pero dahil sa sobrang pagmamahal ni Dad sa amin, ayaw nyang mapunta lang kami sa kung sino-sino lang.

Nasa hapag kainan na kaming lahat ng magsalita si Dad.

"Prince and Princess, dahil kayo ang panganay, I want you both to be a resposible Ate and Kuya sa mga nakababatang kapatid niyo. Huwag ninyong iwan ang isat isa. Magmahalan kayo parati dahil wala kayong ibang a-asahan kundi ang isat isa lang," paliwanang ni Dad.

Hindi ko maintindihan ang sinasabi ni Dad kung bakit nya sinabi ang mga 'yon pero tumango lang kami at ngumiti lahat.

"Syempre naman Dad! Ako ang uupak kapag may nanggulo sa inyo lahat! hahahaha," pagmamayabang na sabi ni Matt.

"Anong ikaw, ako din syempre. Basta para sa pamilya, walang iwanan, hindi ba Kuya Prince at Ate Princess?" seroyosong tanong naman ni Matteo.

"Ano ba naman kayo at bakit puro away ang iniisip nyo agad, babe naman, baka kung ano isipin ng mga bata, ikaw talaga," natatawang lambing ni Mama kay Dad na ikinatawa din nito.

"Babe hindi ko naman sinabi na makipag-away sila. And sa akin lang ay paalala lang. Ayoko kasi na sa bandang huli eh danasin nila ang mga maling nangyari sa atin noon. Dapat iwasan nila na makasakit ng mga taong nagmamahal sa kanila," paliwanag nito habang tinitingnan ng malagkit ni Dad sa mata ang aking Mama.

"Dad baka langgamin na kayo dyan at, at baka bigla nalang malaman laman na namin may kasunod na itong si Emerald Pearl," natatawang tukso ni Prince.

"Oh noooooo please ayoko, gusto ko ako lang ang nag-iisang bunso," maktol kunwari ni Emerald na ikinatawa naming lahat.

Masaya ang naging hapunan namin as usual, lahat kami isa-isang nagkuwento sa mga kaganapan sa school, at mga bago naming nakikilalang kaibigan.

Wala naman kami masyadong maraming kaibigan.

Ako sa school sa Tricia lang, samantalang si Prince eh si Krissia lang ata pang parating kasama nito.

Si Matt at Matteo naman silang dalawa lang parati ang magkasama bukod kay Emerald na parati nilang binabantayan dahil sa dami ng nagpapadalang bulaklak dito.

"Emerald huwag ka munang maagpapaligaw ha, Ano itong nababalitaan ko sa mga kapatid mo na ang dami mo daw bulaklak na bit bit tuwing uwian?" seryosong tanong ni Dad.

"Dad It is not my fault if they like me you know,"maarteng sabi nito.

"And besides Dad I am always the muse of our classroom kaya marami talaga ang nagbibigay sa akin. Nakakainis nga itong sina Kuya Matt kasi parating tinatapon sa basura ang mga binibigay sa akin," reklamo nito.

"At bakit mo kasi tinatanggap din, and bata mo pa para magpaligaw," inis na sabi ni Matt.

"They are not making me ligaw ano, they are just being friendly. And besides I am just being nice to them. I don't want them to think that I am isnabera ano kasi hindi ko tinatanggap ang mga bigay nila," mahabang paliwanag nito na ikinailing nalang nina Mom and Dad.

"Babe, saan mo nga ipinaglihi itong bunso natin at masyadong maarte?," dinig kong tanong ni Dad kay Mom na ikinatawa ko.

"Goodluck my love sa paghahanap ng lalakeng kayang sakyan ang kaartehan ng bunso natin hehehe," ganting bulong ni Mom.

Natapos ang dinner namin na puno ng kasihayan. Pagkatapos namin mag-ayos ng lamesa at maghugas ng pinggan eh kanya-kanya na kaming pasok sa mga kuwarto namin.

Kaming lahat ay sanay sa gawaing bahay. Ayaw kasi ni Mama na wala kaming alam sa buhay na sinang-ayunan naman ni Dad dahil para daw ito sa amin.