Kanat'ın Gölgesinde Sümbül

İstanbul, 20 yıl önce. Karan Alp Koral on iki yaşındaydı. Annesinin ölümünden sonra evin içi sessiz, gölgesi ağırdı. Ama o gün… o gün evin kapısı çalındı. Kapı komşuları küçük bir kız getirmişti. Altı yaşında, incecik, ürkek… ama saçlarının arasında mor bir tutam parlıyordu. Sanki karanlığın içinden kopup gelen bir ışık gibiydi. Karan’ın annesi o tutama dokunmuştu bir zamanlar. “Bu kızın kaderi farklı,” demişti. “Bu kız ay ışığı gibi… karanlığı deler.” Karan, küçük kızın sırtındaki geçici dövmeyi fark etti o gün. Ay şekli. Annesinin sembolü. Kız gülümsemişti. “Adım Yasmin,” demişti. “Senin annen bana bunu taktı.” Karan’ın içi ilk kez o gün ısınmıştı. Küçük Yasmin, annesinin yokluğunda evin tek ışığı olmuştu. Ama o gece… O ışık söndü. Yasmin avludan kaçırıldı. Karan koştu, bağırdı, yetişmeye çalıştı. Demir kapı kapanırken kolunu araya soktu— ve sol omzunda kırık kanat şeklinde bir yara açıldı. Kan aktı. Karan düştü. Yasmin gitti. Ve o günden sonra Karan’ın gölgesi hiç iyileşmedi. --- İstanbul, şimdi. Koral Otel – Büyük Salon. Altın avizeler ışık saçıyor, salonun her köşesi şehrin en güçlü isimleriyle doluydu. Gölge Serisi’nin tüm adamları, tüm kadınları, tüm kaderleri aynı salonda toplanmıştı. Bu gece, Tuana Yasmin Su’nun ilk büyük defilesiydi. Yıllarca yetimhanede büyüyen, kendi adını kendi yazan, kendi kaderini kendi diken genç kadın… ilk kez adını altın harflerle duyuracaktı. Tuana, siyah tasarım elbisesinin içinde nefesini tuttu. Kolundaki sümbül dövmesi ışığa vurdu. Mor tutam omzuna düştü. Ve o an… Karan Alp Koral’ın bakışları ona kilitlendi. Karan’ın nefesi kesildi. Göğsünde eski bir sızı uyandı. Yıllardır aradığı Yasmin’in gölgesi, o dövmenin kıvrımında bir anlığına parladı. Ama Karan hâlâ Yasmin’i arıyordu. Tuana ise Yasmin olduğunu bilmiyordu. Karan’ın içinden tek bir kelime geçti. Yirmi yıl önceki gibi. Kimse duymadı. Sümbül… Tuana başını kaldırdı. Gözleri Karan’ın gözleriyle buluştu. O bakışta bir şey vardı—tanıdık, eski, yaralı bir şey. Ve o anda ikisi de bilmiyordu: Bu gece, bir kanat yeniden kırılacak. Ve bir sümbül, tam o kırığın gölgesinde açacaktı.