“BAKIT?” tanong ko nang tumigil si Lionel sa paglakad. Palabas na kami ng bahay upang tunguhin ang kotse niya na nasa labas ng gate.
“Parang may kulang,” aniya habang pinagmamasdan ang kabuon ko. Tila malalim itong nag-isip. “Wala ka bang bag na dadalhin?”
“No need.” Inunahan ko na siyang maglakad. I have this feeling na basta na lang ako pumapayag sa ano mang gusto ng lalaking ito. Nakakatampong isipin na ang kapalit ng lahat ng habilin ni Dad ay ang isang Lionel San Miguel.
“Wait – “ aniya saka maagap na binuksan ang pinto ng sasakyan. “I won’t allow a princess to get in the car without my service.”
Hindi ako kumibo pero parang may kung anong tumalon mula sa tiyan ko. Marahan pa niya akong inalalayan papasok sa loob. Mainit ang pala niyang nakahawak sa akin na tumulay sa kailaliman
