Öğrencisi Esra’nın yanından ayrıldıktan sonra amaçsızca Edirne’nin sokaklarını turlamaya başlamıştı Nazlı. Uzun bir zamandan sonra kendini ilk kez bu kadar özgür hissediyordu. O anda aklına basit bir lise öğrencisi olduğu anlar geldi. Kimseye sorup danışmadan ne çok dolanırdı bu sokaklarda. Herkesi de tanırdı. Oysa şimdi eski mağazaların bile sahipleri yeniydi.
Ömrünün on beş senesini bu çok sevdiği şehirden ve ailesinden uzakta geçirmiş olmanın getirmiş olduğu bir pişmanlık vardı şimdi Nazlı’nın yüreğinde. O zamanlar belki biraz daha cesaretli olabilseydi, olayların bu duruma gelmesine engel olabilirdi.
Biraz daha yürüdükten sonra bir pastanenin önünde durdu. Yüzünde aniden beliren gülümsemeye engel olamayarak içeriye girdi. Orta yaşlı bir hanım Nazlı’ya doğru dönerek, "Buyrun efendim,
