''Sana uzak kentlerden birinde,
zamanın bir yerinde,
seni ve senli günleri anımsattı akşam güneşi.
Onca zamanın üstünde eskimeyen bir düşüncesin şimdi,
insan her gün anımsar mı aynı gözleri?
Iclal Aydin - Seni Seviyordum''
Huzursuzdu... Korkuyordu... İçinde yaşadığı kaybetme korkusuydu.
Bunca sene kendini bir şekilde avutmayı başarmıştı belki. Kenan’ın da bir gün onu, onun Kenan’ı sevdiği gibi büyük bir aşkla seveceğine kendisini inandırmıştı işte. Şimdi her şeyin, Nazlı’nın geri dönüşüyle mahvolacağını düşünmek, cehennem azabından farksızdı Seher için.
Ne yapması gerektiğini bilmiyordu. Gerçekleri daha fazla onlardan nasıl saklayabileceğini de hiç bilmiyordu. Bugün kafede yaşananlar her şeyin üstüne tuz biber ekmişti zaten.
Nazlı… Onu düşündükçe kendini çok kötü hissediyordu.
