Vural başını kaldırdığında, Nazlı'yı gördü. "Gelsene Nazlı, bak burada kim var. Senin liseden arkadaşın Murat."
Nazlı hâlâ olduğu yerde duruyor, ne bir adım ileri ne de geri gidebiliyordu. Murat'ın Vural'la oldukça samimi bir şekilde sohbet edebilmesine çok şaşırmıştı. Kendini biraz olsun toparlayabildiğinde yüzüne sahte bir gülümseme yerleştirdi ve iki adamın yanına doğru yaklaştı.
"Merhaba Murat. Hoşgeldin."
"Merhaba Nazlı, hoşbulduk. Sen yokken, Vural'la tanıştık."
"Ya öyle mi? Ne güzel..."
"İyi misin hayatım?" diyerek tek kolunu Nazlı'nın omzuna doladı Vural. Madem herkes Vural'ı Nazlı'nın sözlüsü sanıyordu, o halde ona göre davranırdı.
"İyiyim... Tuğba dışarı çıkalım, bir yerlere gidelim diyor. Sana onu haber verecektim."
"Tamam, çıkalım. Sen de bize eşlik etmek ister misin Mu
