Shades Of Black

Chapter 3. Freeze

P  H  O  E  X  E 

. . .

POLICE LINE DO NOT CROSS

The police finally arrived and they immediately preserve the crime scene by putting a barricade tape in the whole cafèteria. People who are in it earlier was taken into the alley beside the coffee shop including the staffs. They think that we can lead them to clues so I didn't mind to stay outside.

However, costumers and the others start to complaint about the set-up. Some of them were not patient enough to cooperate with the situation. Some of them claimed that they were on a bussiness and have to go. And some of them are whispering and trying to solve the case.

I just can't believe that that scene caught me off guard. Sanay akong unang nakakakita ng mga ganito sa panaginip ko. And after that nightmare, I would freaked out. But now, I've never seen this on my dream. I don't know how to act. It seems like I was used to see this scene everyday. Unti-unti na akong kinakabahan sa mga nangyayari.

Paano kung si Epiales ang gumagawa ng lahat ng ito? Paano kung pinaglalaruan nya ako?!

Surprisingly, someone grab my arm. It was so cold and it was shaking. I looked up to the owner of the hand and saw Lina, who was on a verge of crying.

"Phoexe, kinakabahan ako. Paano kung ituro nila akong suspect tapos makulong ako? Hindi ko alam kung makakapagsalita pa ako, o paniwalaan nila ako. Natatakot na ako sa pwedeng mangyari. Diba alam mo? Hindi naman ako 'yon diba?-"

"Hey, napaparanoid ka lang. Hindi mangyayari 'yon. Walang mangbibintang na ikaw 'yon. Hindi naman ikaw 'yon. Diba? Kumalma ka nga."

Tumango lang ito sa akin. Buti na lang at madali itong patahimikin. Napakahirap kasing patahanin ang isang tao kung hindi rin naman tinutulungan ang sarili nya. Hayss, may mga taong ganon. Thankfully, Lina is not like that.

Bigla namang may pumasok sa isip ko at agad kong hinanap ang taong 'yon sa mga taong nandito. And there I saw him, sitting like a child and playing the ground. It looks like he was drawing a circles and lines... How childish he is. Wait, what's his name again?

Hayss buti na lang at hindi na ito nakatitig sa akin, nabawasan ang uncomfortable atmosphere sa paligid ko. Kinukutuban na kasi ako sa lalaking 'yon. I don't want to jump on the conclusion but what if he is Epiales?

"Kung kanina sya ang nakatitig sa'yo, ngayon ikaw naman? Ano ba talaga kayo? Ex mo ba 'yon at pilit mo lang kinakalimutan? Alam mo pagusapan nyo 'yan, ako ang-"

"Akala ko ba kinakabahan ka?" I cut her by asking a question. Kung ano-anong sinasabi nya na kahit kailan hindi pumasok sa isip ko. Ganito na ba ang mga kababaihan ngayon?

Natahimik sya noong sinabi ko iyon kaya hinayaan ko na lang ulit sya. Napatingin ulit ako doon sa lalaki, pero noong lumingon ako ay bigla rin itong tumingin sa akin. Mabilis kong iniwas ang tingin ko sa kanya. Mahirap ng magtiwala ngayon. Kailangang maging handa ako lagi.

One of the police popped out in the staff's door. He walked towards a group of staffs which includes me, he was looking at us one by one. Tatlong matandang babae, isang batang lalaki na anak ni Nanay Berling, at kami ni Lina.

"Tinawagan niyo na ba ang manager niyo?"

Nagkaroon ng panandaliang katahimikan at mahihinang bulungan. May ibang costumers na napatingin sa gawi namin. Err, this is so awkward.

"Natawagan ko na sir, kaso on the way pa lang daw si madam." Magalang na sabi ng matandang masungit.

"Sino ang in-charge sa mga order?"

"Kami pong dalawa," sabi ko at tinuro rin si Lina na ngayon ay pinipilit pa ring kumalma.

"Kilala niyo ba 'yung biktima?"

Nagpakiramdaman ang lahat at palinga-linga kung merong sasagot. Naramdaman kong dapat akong magsalita para magbigay ng impormasyon kaya kinuha ko na ang lahat ng lakas ng loob ko para magsalita.

"Nasa kusina po ako naghuhugas ng gamit nang mga oras na 'yon kaya hindi ko po kilala ang biktima."

Kumunot ang noo ng pulis sa sinabi ko. He was about to speak but he decided to just keep his mouth shut. Alam kong medyo kaduda-duda ang sinabi ko. Trabaho ng tatlong matanda ang gawaing kusina katulad pag-gawa ng mga pastries at ako ay sa counter, hinaharap ang mga tao. Ang pag-huhugas ng gamit ay dapat gawain nila pero wala akong magagawa, inutusan nila ako sa mga oras na 'yon! Marahil 'yon ang iniisip ni Sir ngayon.

Handa akong sagutin ang pulis pero mas naghintay pa siya para sa sagot ni Lina. Napasulyap naman ako kay Lina na ngayon ay napalunok at nakatingin na rin sa pulis. She never break her stare off, a sign of innocence, I guess? I knew she didn't do it.

"Kilala ko po sya bilang isang costumer, ang inorder niya po ay lemon cake, oreo parfait and water po. Ako rin po 'yung nagserve sa kaniya non. Ang binigay nyang pangalan sa akin ay Chelsea. Kung gusto niyo po ng pruweba, meron pong resibo. Nakarecord din po 'yon sa computer." she answered.

"Salamat po sa impormasyon,"

"Malamang ay nakuha ang fingerprints mo sa utensils na ginamit ng biktima." saad pa ng isang pulis at may sinulat sa note pad na hawak nito. Nanatili lang kaming tahimik at nakikinig.

Nagtanong pa sila ng nagtanong pero ang lahat ng nakakasagot ay si Lina. Kaya pala nanginginig ito kanina dahil alam nyang marami syang impormasyon na ibibigay at malaki rin ang posibilidad na sya ang suspect. But I doubt it. It feels impossible. If she killed Chelsea, what's the motive?

Napatingin naman ako sa loob ng coffee shop at napahinga ko nang maluwag nang maalala ko na gumagana pa 'yung CCTV camera non.

Hindi rin nagtagal ay pinalabas na kami ng mga pulis sa crime scene. I think they need more information for them to solved the case. First time ko lang makaencounter na maipit sa mga ganito.

Sa mga nababasa ko kasing fiction books ay natatapos agad ng mga bida ang kaso sa isang araw lamang. Siguro dahil libro lamang iyon at malayo sa katotohanan. Walang taong kasing talino ng mga fictional character, they may be same at something but they're still different.

11 o'clock PM na ng matapos ang mga pulis sa pagiimbestiga at paghahanap ng mga sagot. Napagdesisyunan ng mga ito na kailangan ng umuwi ng mga tao dahil masyadong maabala ito lalo na't sa mga wala namn talagang kinalaman sa kaso. Matapos kong ipakuha ng gamit ko sa loob ay naglakad na ako papauwi.

Habang naglalakad ako ay pakiramdam ko nanaman ay may nakatingin sa akin. Mas nakakatakot at nakakaba ang nararamdaman ko ngayon kaysa sa titig ng lalaking costumer sa akin kanina. Ano nanaman? Sino naman 'to?

I hold my bag tightly and that's when I remember, I forgot to bring my umbrella. For things like this, umbrella is the basic weapon for girls that triggers the suspect to leave it because it have something protection. And Sht. I forgot it.

Binilisan ko na lang ang paglalakad ko, at baka nagkakamali lang ako, besides I don't trust my instinct anymore. Baka naprapraning lang ako.

Suddenly, someone seize my waist and cover my mouth to prevent me from shouting. The person pulls me into the dark part of the alley. Sinubukan kong manlaban.

Pinilit kong tanggalin ang kamay ng lalaki sa bibig ko. Sinubukan ko syang sikuhin ng malakas pero mabilis nya itong napigilan. I can't move my arm anymore. At mas lalo nya pang diniinan ang pagtakip sa bibig ko kaya napapaatras ako. Ngunit mali ako dahil mas lalo lang akong nakorner nito.

I was about to try my next move but I froze when I heard something in my mind...

.

"Don't move, Lady."

. . .

Unedited