สามีมัจจุราช

ตอนที่9 เผลอใจ

น้ำข้าวมาถึงบ้านเธอรีบทำความสะอาดบ้านใหม่รอนาถพิจิตรกลับมา น้ำข้าวทำไปคิดไป "จู่ๆคุณแม่ก็จะกลับมา แม่บ้านก็จะกลับมาวันนี้ หรือว่า" น้ำข้าวหน้าเสียที่รู้ว่าที่ผ่านมานาถพิจิตรเป็นคนจัดการทุกอย่างแน่นอน

"คุณแม่นะคุณแม่ ทำไมต้องทำแบบนี้กับหนูด้วย" น้ำข้าวน้อยใจเล็กน้อยที่พ่อแม่สามีในนามอยากให้เธออยู่กับผู้ชายคนนั้นสองต่อสอง

ตกเย็นของวัน

นฤชิตกลับมาจากที่ทำงาน ส่วนน้ำข้าวก็จัดเตรียมอาหารขึ้นโต๊ะเรียบร้อยรอแค่นาถพิจิตรกับนฤชัยกลับมา

"คุณแม่ยังมาไม่ถึงเหรอ"ชายหนุ่มเดินเข้ามาในบ้านไม่เห็นหน้าพ่อแม่ตนจึงเอ่ยถามพร้อมมองหา

"ยังคะ" น้ำข้าวตอบแล้วเดินหนี เขางงเล็กน้อยว่าเจ้าตัวเป็นอะไรจู่ๆ ทำหน้างอใส่

"เป็นอะไรของเธอ ฉันถามแค่นี้ทำไมต้องทำหน้าแบบนั้น"

"เปล่านิค่ะ คุณคิดไปเองรึเปล่า" น้ำข้าวปากเเข็งกลับไปแต่ทว่าใบหน้าสวยยังงอออกมา

"         ตาฉันไม่ได้บอดจนมองดูไม่ออกนะ ว่าเธอกำลังไม่พอใจฉันอยู่เป็นอะไรก็พูดสิ"เขาเริ่มโมโหที่ไม่ได้ดั่งใจเขาอยากรู้ว่าเธอเป็นอะไรโกรธเขาเรื่องอะไรอีก ไม่ใช่เงียบแบบนี้

"ฉันขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะคะ ทำงานบ้านมาทั้งวันตัวเหม็นหมดแล้ว" น้ำข้าวพูดปัดๆไปที

ชายหนุ่มมองดูอีกฝ่ายที่กำลังเดินขึ้นห้องเพื่อไปอาบน้ำอย่างไม่พอใจเขาเดินขึ้นตามเธอไปอย่างรวดเร็ว

"นี่ๆ ทำบ้าอะไรคะ" น้ำข้าวตกใจที่จู่ๆ ชินเดินมาจากไหนไม่รู้มาอุ้มเธอขึ้น

"ถ้าเธอไม่บอกฉันว่าเธอเป็นอะไร ฉันก็ไม่ปล่อยเธอลง"เขาทำหน้ากวนๆใส่

"นี่ปล่อย ฉันนะคะ เดียวคุณแม่ก็กลับมาแล้ว"

"แล้ว?" ชายหนุ่มทำหน้ากวนไม่ยอมปล่อยเธออย่างที่หญิงสาวบอก 

"คุณ ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้" น้ำข้าวพยายามดิ้นแต่พอยิ่งดิ้นเขาก็จับเธอแน่นกว่าเก่า

"นี่ประโยคบอกเล่าหรือขอร้อง"

"ประโยคคำสั่งคะ ปล่อยฉันเถอะคุณชินสุดหล่อ ดิฉันจะไปอาบน้ำ"เขาทำหน้าหัวเราะชอบใจที่หญิงสาวพูดบอกว่าเขาหล่อ 

"ตัวก็ไม่เหม็นนิ" ใบหน้าคมเข้มก้มดมเนื้อตัวพร้อมบอกเธอ น้ำข้าวหน้าแดงที่เขาทำแบบนี้กับเธอ

"ปล่อยคะ"

"ไม่ปล่อยครับ"

"จิ๊!"หญิงสาวจิจ๊ะในลำคอมองค้อนเขาอย่างไม่พอใจ 

"นี่ /คับ/โอ๊ยทำไมต้องกวนฉัน" น้ำข้าวบ่นเขาที่วันนี้พูดจากวนๆใส่เธอ

"แล้วจะบอกได้ยังเป็นอะไร ทำไมต้องทำหน้างอใส่ฉัน"

"เรื่องของฉัน"

"ได้ไม่บอกดีๆใช่ไหม ฉันก็ไม่ปล่อยเธอหรอกยัยน้ำเน่า"

"ฉันชื่อน้ำข้าวไม่ใช่น้ำเน่านะคะ"

"ลูกชิน หนูน้ำข้าวทำอะไรกันอยู่จ้ะ"

"แม่/คุณแม่" ทั้งชินและน้ำข้าวอุทานพร้อมกันด้วยความตกใจที่ไม่รู้นาถพิจิตรกับนฤชัยมาตอนไหนกัน

"ทำอะไรอยู่ตาชิน" ชัยถามลูกชายที่กำลังอุ้มน้ำข้าวอยู่

"เเหมคุณ ฉันว่าเราไปข้างล่างกันเถอะคะไม่กวนเด็กๆละ"

"ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ นี่ก็ปล่อยฉันลงสักทีสิ" น้ำข้าวรีบแก้ตัว

"ไม่เป็นไรแม่เข้าใจว่าหนูเขิน เดี๋ยวแม่รีบลงไปแล้วนะจ้ะ เสร็จธุระก็ตามมานะจ้ะ ชินแม่ไปแล้วนะ"คนตังสูงที่ได้แกล้งเธอก็ยิ้มชอบใจที่เห็นว่าแม่เขาเข้าใจผิดเช่นเดียวที่เห็นว่าคนตรงหน้าทำหน้าไม่พอใจใส่เขา

"สนุกมากไหมที่แกล้งฉันแบบนี้"หญิงสาวทำหน้าบึ้งตึงใส่ชายหนุ่มอย่างไม่พอใจ

"ก็ดีนะ เห็นคนโกรธแล้วก็สนุกดี รีบๆอาบน้ำแล้วก็ลงไปทานข้าวได้แล้ว หรือว่าเราจะไม่ทานข้าวจะทานอย่างอื่นดี"ชายหนุ่มยังคงแกล้งเดินเข้ามาใกล้อีกฝ่าย จนเธอตกใจรีบวิ่งหนีเข้าห้องน้ำไปอย่างรวดเร็ว เขาหัวเราะชอบใจใหญ่ที่ได้แกล้งเธอ

ไม่นานมากนักหญิงสาวก็ลงมารับประทานอาหารพร้อมหน้าพร้อมตาสายตาของพ่อปู่แม่ย่าต่างมามองทางลูกสะใภ้ด้วยรอยยิ้ม 

"เป็นไงมังหนู ไอ้เจ้าชินมันดูแลดีไหม"นฤชัยถามลูกสะใภ้

"ค่ะ ก็ดีคะ" น้ำข้าวตอบยิ้มๆ

"ผมอ่ะ ดีอยู่แล้วคับ ส่วนลูกสะใภ้คุณแม่นี้สิเดียวนี้มีหนุ่มไร่ข้างๆมาขายขนมจีบด้วย"ชายหนุ่มพูดหน้านิ่งๆ ทำให้หญิงสาวแอบหยิกขาเขาเบาๆด้วยความไม่พอใจ

"จริงหรอจ้ะ ไม่ได้ช่ะล่ะใครกันกล้ามาขายขนมจีบให้กับคนที่มีสามีแล้ว คุณค่ะดิฉันว่าเราจัดงานเลี้ยงใหญ่เลยไหมคะประกาศให้คนทั้งจังหวัดรู้เลยว่าหนูน้ำข้าวเป็นสะใภ้ของเรา" นาถพิจิตรทำหน้าเอาจริงเอาจัง

"ไม่ต้องก็ได้ค่ะคุณแม่ จริงๆไม่มีใครมาขายขนมจีบกับข้าวหรอกคะ คุณชินก็พูดไปอย่างนั้นเองตามประสาคนพาล เอ่ย คนเป็นห่วงคะ"

"ให้มันจริงเถอะ"ใบหน้าคมเข้มหันมาพูดพร้อมกระซิบข้างๆหู จนน้ำข้าวขนลุกซู่ก่อนจะหันหน้าหนีไปอีกทาง

"หลังจากที่แม่กับพ่อไม่อยู่ ดูลูกๆเข้ากันได้ดีแบบนี้แม่ก็สบายใจ"

"ครับ เราเริ่มเข้าใจกันมากขึ้นใช่ไหมจ้ะ ที่รัก"

"o_O ห๊ะ" น้ำข้าวตกใจที่ได้ยินคำนี้ออกมาจากปากของนฤชิต ถึงไม่รู้ว่าทำไม แต่เธอก็อดดีใจไม่ได้ ชายหนุ่มเอามือมาโอบกอดเธอต่อหน้าพ่อกับแม่ จนใบหน้าของหญิงสาวแดงจนเห็นได้ชัด ทั้งนฤชัยและนาถพิจิตรต่างอดอมยิ้มไม่ได้ วันนี้เป็นการทานอาหารที่สีหน้าทุกคนต่างมีความสุข

'โอ๊ย ทำไงดีๆ ทำไมต้องมีวันนี้' น้ำข้าวบ่นอยู่หน้าห้องนอนที่ใช้ในคืนเข้าหอของเธอกับเขาเมื่อตอนนั้น แต่เธอนอนได้ไม่ถึงสามวันเลยด้วยซ้ำ แต่วันนี้คุณพ่อคุณแม่กลับมาเธอไม่สามารถนอนแยกห้องกับเขาได้อีก

น้ำข้าวเปิดประตูเบาๆเธอเข้ามาที่หลังเขาเพราะมั่วแต่ล้างจานช่วยแม่บ้านอยู่ ชายหนุ่มที่นั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ เขาทำงานไม่หยุดถึงจะกลับมาจากห้องทำงานใหญ่แล้วก็ตาม น้ำข้าวหน้านิ่งพยายามไม่แสดงอาการอะไรออกมาก่อนร่างบางอรชรจะเดินเข้าห้องน้ำ สายตาคู่สวยแอบมองเขาเล็กน้อย ชายหนุ่มเห็นท่าทางน้ำข้าวก็อดขำไม่ได้

ไม่นานมากนักหญิงสาวก็เดินออกมาจากห้องน้ำพอเห็นชายหนุ่มที่ยังนั่งทำงานอยู่อย่างนั้น เธอเลยจะนอนก่อนแต่จะนอนไหนล่ะ น้ำข้าวถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเดินไปนอนที่โซฟาตัวใหญ่ตัวเดิม เธอใส่เสื้อแขนยาวกับกางเกงยาวก่อนจะนอนลงหลับตาอย่างข่มใจ

มือหนาเอื้อมไปปิดคอมก่อนจะหันมามองคนตัวเล็กที่แกล้งว่าหลับแล้ว

'ยัยดื้อ คิดว่าฉันไม่รู้หรอว่าเธอกลัวฉันอย่างกับอะไรดี'เขาลุกขึ้นเดินมาที่โซฟาก่อนจะอุ้มน้ำข้าวขึ้น

"เดียวๆ จะทำอะไรของคุณเนี้ย ปล่อยฉันนะ คุณชินปล่อย" น้ำข้าวตกใจที่เขาอุ้มเธอขึ้น แขนแกร่งวางร่างหญิงสาวลงบนเตียงโดยไม่คิดว่าเธอจะเจ็บหรือเปล่า 

"นอนบนเตียงด้วยกันนี่ล่ะ ฉันไม่อยากให้คุณแม่ไม่สบายใจ เข้าใจไหม"

"คุณแม่ไม่รู้หรอกค่ะ" น้ำข้าวพยายามต่อลอง

"รู้ได้ไง เธอเป็นคุณแม่หรอ นี่แม่ฉันนะท่านมีกุญแจทุกห้องถ้าท่านแอบเข้ามาดูจะว่ายังไง" ชายหนุ่มแกล้งเอาแม่มาอ้าง

"จริงหรอค่ะ"

"ฉันจะโกหกทำไม ฉันอยากนอนกับเธอตายหละ รีบๆปิดไฟได้แล้วง่วง" เขาพูดจบก็ล้มตัวนอนไม่สนใจเธอ

"ค่ะ" น้ำข้าวรับคำพร้อมปิดไฟ เธอนอนข้างๆเขาอย่างเกร็งๆ นานไปสักพักชินดูท่าว่าจะหลับแล้ว น้ำข้าวถึงกล้านอนอย่างสบายใจเธอนอนหันหลังให้เขาเพราะไม่กล้าจะมองชายหนุ่มที่อยู่ข้างกาย 

"o_O นี่" น้ำข้าวสะดุ้งที่จู่ๆ เขาเอามือมากอดเธอไว้แน่น ชายหนุ่มไม่สนใจเขาแกล้งทำเป็นหลับต่อ