พื้นเพียง

ยังทุกข์ไม่พอ

หลังจากวันที่นมช้อยไม่ไปหาพื้นเพียงคืนนั้นก็ผ่านมาสองวันแล้ว พื้นเพียงเข้าใจนมช้อยดีว่าทำไมถึงมาไม่ได้ เขาไม่เคยว่าเลยเพราะอย่างน้อยตอนนี้ก็ยังมีเจ้าแมวน้อยอยู่เป็นเพื่อน

" วันนี้กินข้าวกับอะไรดีนะ "

พื้นเพียงพูดกับตัวเองอยู่หน้าประตูลูกกรงตอนนี้เป็นเวลาเจ็ดโมงเช้าแล้ว แต่เขายังไม่ได้กินข้าวเลยเพราะไม่รู้ว่าจะกินอะไรดี ส่วนเจ้าแมวน้อยเขาก็ให้อาหารแล้ว วันนี้เขารู้สึกเบื่อมากหนังสือก็ไม่อยากอ่าน พื้นเพียงเดินออกไปสูดกลิ่นต้นไม้ที่อยู่ข้างๆเตียง มันเป็นต้นมะลิและต้นดาวเรือง นมช้อยเอามาให้เขาปลูกพอได้สูดกลิ่นของต้นไม้บ้าง

" เห้อ เบื่อจัง น้องพาขวัญครับ วันนี้เราจะทำอะไรดี หนูอยากออกไปวิ่งเล่นข้างนอกไหมครับ "

พื้นเพียงพูดคุยกับแมวน้อยของเขา เขากลัวเจ้าแมวจะเบื่อที่ต้องอยู่แต่ในห้อง ไม่ได้ออกไปวิ่งเล่นเหมือนแมวตัวอื่น แต่เจ้าแมวน้อยก็เอานอน มันนอนทั้งวันเลย ตื่นขึ้นมาก็กิน กินเสร็จก็นอน จนตอนนี้จะอ้วนเป็นลูกหมูแล้ว พื้นเพียงนั่งบ่นอยู่สักพักก็คว้าหนังสือเรื่องการทดลองสารต่างๆเกี่ยววิทยาศาสตร์ ไปอ่านข้างๆลูกแมวของเขา

อืออ  พื้นเพียงตื่นมาในช่วงค่ำๆ เขาเผลอหลับตอนไหนก็ไม่รู้ส่วนเจ้าแมวน้อยก็นั่งมองหน้าเขาอยู่ สงสัยจะหิวแล้ว

" มองหน้าเพียงแบบนี้ หิวใช่ไหมครับ คิกๆ "

พื้นเพียงลุกขึ้นไปให้อาหารแมวและเก็บขยะต่างๆใส่ถุงไว้ให้นมช้อยเอาไปทิ้งให้          หลังจากเก็บของทุกอย่างพร้อมอาบน้ำอาบท่าเสร็จเขาก็มานั่งรอนมช้อยที่หน้าประตูลูกกรงเหมือนทุกวัน พื้นเพียงลูบขนเจ้าแมวน้อยไปมา สายตาก็เฝ้ามองประตูไม้เล็กๆข้างบน 

-------------------------------------

ไตรภพ

วันนี้เขาจะกลับจีนแล้วแต่แม่ของเขาก็โทรมาบอกให้กลับบ้านไปหาอีก ต่อให้ไม่อยากไปเท่าไหร่เขาก็ต้องไปอยู่ดี เพราะทนความรำคาญไม่ไหว ถ้าไม่ได้ดั่งใจ ผู้หญิงคนนั้นก็จะทำทุกทางให้เขาไปให้ได้อยู่ดี

ไตยภพนั่งมองคฤหาสน์หลังใหญ่อยู่สักพัก เขาไม่ชอบ ไม่ชิน ถึงจะเคยอยู่แต่ความทรงจำที่มีก็ไม่ได้ดีเท่าไหร่ เขาเดินลงรถเข้าไปข้างในบ้านก็เห็น แม่ของเขานั่งอยู่ที่โซฟา เขาเดินเข้าไปหาก่อนจะเอ่ยปากถาม

" มีธุรอะไรครับ ผมจะรีบกลับจีน "

" ฉันบอกแกว่ายังไง แกต้องมาบริหารงานที่บ้าน "

" ผมว่าผมบอกคุณไปแล้วนะ ว่าผมไม่ทำไม่ต้องการ "

" แกคิดว่าที่ฉันให้แกใช้นามสกุลนี้เพราะอะไรห๊ะ! ถ้าไม่ใช่ให้แกมีสิทธ์ในสมบัติมากที่สุดแต่แกก็ไม่ยอมเอา ฉันทำเพื่อแกนะ! "

" คิดว่าผมอยากได้นักหรอนามสกุลนี้น่ะ! แล้วก็นะ คุณไม่ได้ทำเพื่อผมคุณทำเพื่อตัวเอง เลิกพูดเรื่องไร้สาระสักที ผมไม่ทำ ผมไม่อยากได้ "

" ไอ้ลูกไม่รักดี แกจะให้ไอ้เด็กเวรนั้นมันเอาไปหมดรึยังไง! "

" ใช่ ถ้าผมหาเพียงเจอเมื่อไหร่ คุณก็คอยดูแล้วกันว่าผมจะทำอะไร! "

ไตรภพเดินออกมาจากคฤหาสน์ด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวโดยไม่ได้สนใจเสียงกรีดร้องของมารดาเลยสักนิด เขาไม่เข้าใจว่าทำไมผู้หญิงคนนั้นถึงอยากได้สมบัติของตระกูลนี้นัก ทั้งๆที่เงินทองของเขาหรือของพ่อเขาก็มีมาก หรืออาจจะมากกว่าของตระกูลด้วยซ้ำ

" ไปสนามบิน "

" ครับ "

ไตรภพเดินทางไปสนามบินเพื่อกลับจีน ครั้งนี้เขามาเพราะมาดูงาน แต่ไม่รู้ว่าเขาจะได้มีโอกาสกลับมาประเทศนี้อีกเมื่อไหร่ ถึงจะไม่อยากมาแต่คนที่เขารักก็อยู่ที่นี่ ถึงจะยังหาไม่เจอแต่เขาก็ไม่เคยหมดหวังหรือลดความรู้สึกที่มีเลย

" เมื่อไหร่พี่จะเจอเราสักทีนะ พื้นเพียง เด็กน้อยของพี่ "

--------------------------------------------------------

อีกด้านในคฤหาสน์

กรี๊ดด ดดด!!

เสียงกรีดร้องของวิดาดังไปทั่วบ้าน แม่บ้านทั้งหลายต่างไม่กล้าโผล่หน้าออกไปให้เจ้านายของบ้านได้เห็นเพราะอารมณ์ไม่คงที่ของเธอ พวกเขาอาจจะโดนเธอไล่ออกได้ถ้าทำอะไรขัดหูขัดตา

" นมช้อย! อีช้อย! ไปหากูข้างบนห้องเดี๋ยวนี้ "

" ค ค่ะ "

นมช้อยเดินสั่นๆขึ้นไปบนห้องของวิดา เธอไม่รู้ว่าวันนี้เธอจะโดนอะไรบ้าง นมช้อยยืนอยู่หน้าประตูสักพักก่อนจะเคาะประตูและเดินเข้าไปในห้อง

" คุณวิดามีอะไรหรือเปล่าค่ะ "

เพี๊ยะ!!!

" โอ๊ย! "

วิดาฟาดมือไปตบหน้านมช้อยอย่างแรงจนเธอล้มลงกับพื้น แล้วกรีดร้องออกมาอย่างบ้าคลั่งพร้อมมือก็ฟาดนมช้อยอยู่เรื่อยๆ จนเธอทนไม่ไหวต้องคลานออกมาจากห้อง นมช้อยรีบพาร่างกายอันบอบช้ำของตัวเองไปที่ห้องนอนของเธอ ส่วนวิดาก็โวยวายกรีดร้องทำลายข้าวของอยู่ในห้องทำงานของเธอ

นมช้อยรีบเดินลัดเลาะเข้ามาในห้องตัวเองโดยไม่สนใจคนที่เดินมาถามไถ่เพราะกลัวว่าคนพวกนั้นจะถามถึงสาเหตุ ซึ่งเธอเองก็ยังไม่รู้เลยว่าวิดาโกรธสิ่งไดมาถึงได้มาลงมือกับเธอแบบนี้

" โอ๊ยย ซี๊ดด หวังว่ามันจะจบแค่นี้นะ "

นมช้อยที่ร่างกายอ่อนแอด้วยความชราภาพอยู่แล้วเมื่อโดนกระทำแบบนี้ก็ป่วยเอาง่ายๆ ทั้งวันเธอเอาแต่นอนพักผ่อนอยู่ในห้องจนมืดค่ำ นมช้อยใช้ผ้าปิดปากเพื่อกลบรอยแผลบนใบหน้าเมื่อเธอต้องออกไปเตรียมอาหารเย็น

" นมช้อย เป็นอะไรอ่ะ ทำไมต้องปิดปากด้วย "

" ข้าไม่สบาย เอ็งรีบไปเตรียมตั้งโต๊ะเถอะ "

" จ้าๆ มีอะไรก็บอกฉันนะนม เผื่อฉันช่วยได้ "

" เออๆ ขอบใจ "

ดาวเรืองหนึ่งในแม่บ้านเอ่ยถามนมช้อยอย่างสงสัยเมื่อเห็นนมช้อยปิดปากมาทำงานในครัว

หลังจากจัดโต๊ะอาหารเสร็จวิดาก็เดินเข้ามาเพื่อทานอาหาร เธอชำเลืองมองหน้านมช้อยแล้วเเสยะยิ้ม ก่อนจะเอ่ยสิ่งที่นมช้อยกลัวที่สุดขึ้น

" นมช้อย วันนี้หลังจากเสร็จงานแล้วไปหาฉันที่ห้องด้วย ตอนดึกๆ หน่อยล่ะ "

นมช้อยแทบจะเป็นลมเมื่อได้ยินสิ่งที่วิดาพูดแสดงว่าวันนี้วิดาจะลงไปหาพื้นเพียงที่ห้องใต้ดิน ซึ่งไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ เพราะเวลาวิดาไปหาพื้นเพียงทีไร เจ้าตัวต้องได้แผลทุกที เธอจะทำอย่างไรดี 

นมช้อยเดินไปเดินมาอยู่หน้าห้องของวิดาก่อนที่เธอจะมองไปที่นาฬิกา เที่ยงคืนแล้ว เวลาที่ไม่อยากให้มาถึงทำไมถึงเร็วนัก เธอทำอะไรไม่ได้นอกจากขอภาวะนาให้วิดาไม่ทำร้ายคุณหนูของเธอ 

ก๊อกๆ

นมช้อยเคาะประตูห้องก่อนที่วิดาจะเปิดประตูออกมา วิดามองหน้าเธอนิดหน่อยก่อนจะเดินนำหน้าเธอไป  เดินมาถึงห้องใต้บันไดวิดาก็สั่งให้นมช้อยไขประตูและเปิดเข้าไป นมช้อยทำตามที่วิดาสั่งทุกอย่างจนกระทั่งเดินมาถึงหน้าประตูลูกกรงที่ห้องของพื้นเพียง นมช้อยไม่กล้าเรียกคุณหนูของเธอได้แต่มองประตูอยู่อย่างนั้นจนวิดาบอกให้ไขประตูลูกกรงออก 

พื้นเพียงได้ยินเสียงคนเดินมาก็รีบหันหน้ามาดู แต่พอเขาเห็นวิดาก็รีบถอยกลับไปที่ฟูกนอนทันที พื้นเพียงได้แต่ก้มหน้านั่งกอดเข่าตัวเองและลูกแมวในมือ เขาไม่กล้ามองวิดาที่กำลังเดินเข้ามาในห้อง การมาครั้งนี้ของวิดาต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่ พื้นเพียงได้แต่นั่งก้มหน้ากอดเข่าพร้อมกอดเจ้าแมวน้อยไว้ด้วยกลัว

" เงยหน้าขึ้น "

"......"

" กูบอกให้มึงเงยหน้าขึ้น! ไอ้เด็กเวร! "

" ค คุณน้า ม มีอะไรกับเพียงหรือเปล่าครับ "

" กูมีแน่ มึงเงยหน้าขึ้นมาเดี๋ยวนี้!! "

" ย อย่าทำอะไรเพียงเลยนะครับ เพียงไม่ได้หนี อึก ไม่ได้จะหนีหรือทำอะไรเลย  โอ๊ย!! "

เพี๊ยะ!!!

วิดากระชากผมของพื้นเพียงขึ้นก่อนจะตบเข้าไปที่หน้าของเขาอย่างแรงจนเจ้าตัวล้มลงกับพื้น 

 พื้นเพียงจับแก้มตัวเองด้วยมือสั่นๆ ก่อนจะร้องไห้ออกมา เขาโดนตบอีกแล้ว เขาทำอะไรผิดทำไมน้าวิดาถึงต้องมาทำร้ายเขาทั้งๆที่เขาก็อยู่แค่ในห้องนี้ 

" เพราะมึง! เพราะแม่มึง! ความผิดทั้งหมดเพราะพวกมึง ไอ้เด็กเวร!! "

" ฮื่อออ คุณน้า เพียงขอโทษ อย่าทำอะไรเพียงเลย ฮื่อออ "

" กูจะทำ! "

เพี๊ยะ!!

" คุณหนู!! "

นมช้อยรีบเข้าไปกอดพื้นเพียงเอาไว้ไม่ให้วิดาทำร้ายร่างกายคุณหนูของเธอก่อนเธอจะโดนวิดาตบไปอีกรอบ 

พื้นเพียงที่เห็นนมช้อยเข้ามากอดไว้ก็รีบดิ้นออกมาเพื่อไม่ให้วิดาทำร้ายนมช้อย เขาไม่อยากให้หญิงชราผู้นี้ต้องมารับเคราะห์แทนเขา

เพี๊ยะ!!

วิดาทั้งตบทั้งกระชากผมของพื้นเพียงอย่างแรงจนพื้นเพียงเองถึงกับปากแตก ก่อนที่เธอจะมองไปยังสิ่งที่พื้นเพียงกอดเอาไว้

" นี่มันอะไร มึงเอาแมวโสโครกนี่มาให้มันเลี้ยงหรอ ดี มึงรักมันมากใช่ไหม กูจะทำให้มึงไม่เหลืออะไรแม้แต่แมวโสโครกนี่ "