อิงธารา

ทิพย์ธารา พรชีวากุล หญิงสาววัย 25 ปี ต้องตกที่นั่งลำบากเมื่อบิดาของเธอ ธเนศ พรชีวากุล เจ้าของภูริดารีสอร์ทประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตกระทันหัน หญิงสาวซึ่งเป็นบุตรสาวคนโตและเป็นบุตรสาวคนเดียวของภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย จึงมีหน้าที่เข้ามาจัดการเรื่องทรัพย์สินในฐานะผู้จัดการมรดก  ท่ามกลางเสียงค่อนแคะของภรรยาคนอื่นๆ ของบิดา  “คุณทนาย คุณแน่ใจเหรอว่าคุณธเนศเขียนไว้ในพินัยกรรมว่าให้นัง เอ่อ.. ทิพย์ธาราเป็นผู้จัดการมรดก ไหนจะให้รักษาการตำแหน่งประธานกรรมการบริหารอีก”  คำถามนั้นดังมาจากธราพร ซึ่งเป็นอนุภรรยาของบิดา ซึ่งท่านเปิดตัวเธอชัดเจนว่าเป็นภรรยาออกนอกหน้าในช่วงปีหลังๆ นี้เอง โดยที่ไม่สนใจว่าภรรยาตามกฎหมายยังอยู่  ธราพรมีลูกสาวคนเดียวชื่อว่า ทองธารา ซึ่งมีศักดิ์เป็นน้องสาวต่างมารดาของเธอ ทว่าเธอสองคนแทบจะไม่มีปฏิสัมพันธ์ฉันพี่น้องกันเลย “ครับ เป็นความต้องการของคุณธเนศจริงๆ ท่านลงนามในขณะที่ยังมีสติสัมปชัญญะครบถ้วน มีพยานถูกต้อง” ทนายรับรองและให้ดูเอกสารที่พยานลงนาม ธราพรกระชากมาดูอย่างไม่พอใจ “ฮึ ไอ้กวินไอ้ลูกครึ่งฝรั่งจองหองน่ะเหรอ แม่มันมีหุ้นนิดๆ หน่อยๆ ที่นี่ยังกล้าเสนอหน้ามาตรวจสอบฉัน ไอ้คนแบบนี้น่ะเหรอเป็นพยาน” เธอพูดเมื่อเห็นชื่อและลายเซ็นชัดเจน “ส่วนอีกคนใคร ปลัดอำเภอไอ้ข้าราชการตงฉิน มีแต่พวกของนังเอ้ย..ทิพย์ธาราทั้งนั้น มันก็คือการสุมหัวกันอยู่ดี”  “คุณแม่คุณกวิน อาจจะมีหุ้นที่นี่อยู่ไม่มากแค่ 10% แต่พวกคุณไม่มีเลยนะครับ” ทนายพูดตรงๆ ทำให้ธราพรยิ่งโมโห “พอเถอะแม่ทองเบื่อ ไปกันสักที” ทองธาราปรามมารดา ก่อนจะหันไปทางทิพย์ธารา  “ทิพย์ในฐานะที่เธอเป็นผู้จัดการมรดกก็ช่วยจัดการขายหุ้นของคุณพ่อ 75 เปอร์เซ็นต์ที่ท่านเขียนว่าให้พวกเราแบ่งกัน ขายให้ได้เร็วๆ นะ แล้วก็ต้องได้ราคาตามที่พวกฉันบอกไว้ด้วย รีบๆ หน่อยฉันจะใช้เงิน”  ทองธาราหันไปดึงมือมารดา “แม่จะโมโหทำไมคะ นังทิพย์มันเป็นผจก. เราอยากได้อะไรก็แค่บอกให้มันจัดการ ก็เหมือนเบ๊น่ะ เป็นมาตั้งนานแล้วก็ไม่เปลี่ยนแปลงอะไรหรอก”  “หนอย..นังนี่” แพรพิไลที่นั่งข้างๆ ทิพย์ธาราทนไม่ไหว เธอลุกขึ้นยืนทันที แต่เพื่อนสาวกระตุกมือไว้ “อย่าแพง เราไม่อยากให้คุณพ่อนอนตาไม่หลับ”  “ทำไม หล่อนจะทำอะไรฉัน ได้ข่าวว่าแต่งงานกับผู้ชายที่ฉันทิ้งแล้วนี่ เป็นไงล่ะ” ทองธาราถาม “เหรอคะ คุณทิ้งเขาหรือว่าเขาไม่เอาคุณกันแน่” แพรพิไลย้อนถาม ก่อนจะพูดต่อว่า “เมื่อวานยังมีนังดอกทองที่ไหนก็ไม่รู้ ส่งข้อความมาหาสามีฉันชวนไปนอนโรงแรมอยู่เลย”  “แก..แกด่าว่าฉันดอกทองเหรอ” ทองธาราโกรธจนตัวสั่น เธอถลันจะตบแม่สาวร่างตุ๊กตาตรงหน้า แต่เมื่อแพรพิไลเงื้อมือเธอก็ถอย “ใครด่าเธอฉันออกชื่อใครไหม มีใครได้ยินไหมคะว่านังดอกทองที่ฉันพูดถึงหมายถึงคุณทองธารา” แพรพิไลถามคนในห้อง ทุกคนต่างก้มหน้าแอบหัวเราะ “ก็อย่างนี้ล่ะนะ คนมันไม่เคยทำงานไม่เคยใช้สมองในการหาเงิน ดีแต่หาผู้ชายไปวันๆ พอจะใช้เงินก็เลยต้องมาเดือดร้อนเพื่อนฉันช่วยขายสมบัติให้” ทิพย์ธารากระตุกมือเพื่อนให้หยุดพูด แต่แพรพิไลหยุดไม่ได้แล้ว เธอพูดต่อว่า “ขายรีสอร์ทนี่แล้ว ถ้าใช้เงินหมดอีกก็คงต้องขายที่นาผืนน้อยแล้วนะคะ แต่ก็ไม่รู้ว่ามันจะได้ราคาไหมเพราะน่าจะผ่านมาหลายมือเกิน” “กรี๊ด...”  ทองธารากรี๊ดสุดเสียง ธราพรกลับต้องเป็นฝ่ายดึงลูกสาวออกจากห้องเพราะอับอายเกินจะทนอยู่ ############### อิงควัต ฉัตรอรุณ รองประธานกรรมการบริหารโรงแรมในเครือฉัตรอรุณ ชายหนุ่มเป็นพี่ชายคนรองของพี่น้องห้าคน เขาเรียนจบปริญญาโทด้านบริหารการโรงแรมโดยตรงมาจากอังกฤษ ทุกสิ่งที่เขาทำมักจะมีเป้าหมายเพื่อครอบครัวและธุรกิจเสมอ อิงควัต แปลว่า ผู้ทรงความรู้ ดังนั้นเขาไม่เคยทำให้พี่สาวหรือน้องสาวต้องผิดหวัง ประกอบกับเป็นผู้ชายคนเดียวในบ้าน เขาจึงถือว่าหน้าที่ปกป้องผู้หญิงในครอบครัวฉัตรอรุณ จึงเป็นของเขาไปโดยปริยาย เขากำลังดูแฟ้มงานที่มีการเจรจาเสนอขายหุ้นส่วนของภูริดารีสอร์ท ที่จังหวัดกระบี่เข้ามาโดยเบื้องต้นชายหนุ่มมองว่าน่าสนใจ เขาจึงให้อีกฝ่ายติดต่อนัดหมายเวลาเข้ามา โดยที่เขาสะดุดใจที่รายละเอียดของผู้ติดต่อ “นางสาวทิพย์ธารา พรชีวากุล อายุ 25 ปี รักษาการประธานกรรมการบริหารภูริดารีสอร์ท” จะเป็นผู้เดินทางมาพรีเซ้นท์ด้วยตัวเอง   'แปลก  เด็กอายุ 25 จะมาเป็นผู้เจรจาธุรกิจระดับหลักร้อยล้าน” เขาคิดในใจ ชายหนุ่มจึงกดโทรศัพท์เรียกผู้ช่วยเข้ามาพบในห้องทำงาน “ครับท่านรอง” ภากร ผู้ช่วยของเขาเข้ามารวดเร็วทันใจ เขาเป็นหนึ่งในไม่กี่คน ที่สามารถเข้าออกห้องทำงานของอิงควัตได้โดยไม่ต้องแจ้งเลขาหน้าห้อง “ผมอยากรู้เรื่องของภูริดารีสอร์ท...โดยละเอียด  ด่วน” อิงควัตส่งแฟ้มให้ผู้ช่วย ภากรรับไปโดยไม่มีคำถาม “ขอเวลาสองชม.ครับท่านรอง”  “ขอบใจ” อิงควัตกล่าวและลุกจากโต๊ะทำงานเดินออกไปจากห้อง  ################# “ออ ยุ่งไหม” เขาเดินมาหาน้องสาวคนสุดท้องของบ้าน อรุณีมาลา ฉัตรอรุณ “ไม่เท่าไหร่ค่ะพี่อิง มีอะไรคะ” หญิงสาวพอรู้ว่าการที่พี่ชายเดินมาถึงห้องคงจะมีเรื่องสำคัญ “อาทิตย์หน้าออว่างไหม พี่มีนัดคุยกับทางภูริดารีสอร์ทเขาเสนอขายกิจการให้ พี่อยากให้อออยู่ฟังด้วย” เขามุ่งตรงเข้าประเด็น ไม่อ้อมค้อม “ได้ค่ะ กี่โมงพี่อิงให้เลขาส่งรายละเอียดมาได้เลย ออจะเคลียร์เวลาให้”  “แล้วเรื่องพ่อของเด็กๆ เป็นไงบ้าง พี่ได้ยินว่าเขามาขอพบทุกวันแต่ออไม่ให้เจอ” อิงควัตพูดตามที่รู้มา “ก็..ค่ะ ออยังอยากมีเวลาคิดอยู่ มันเร็วไป” เธอแบ่งรับแบ่งสู้ “พี่เข้าใจ พี่รู้ว่าถึงยังไงออก็ต้องเห็นแก่เด็กๆ มากกว่าอะไรอย่างอื่น” อิงควัตตัดบท “ไปกินข้าวกันไหม จะเที่ยงแล้ว”  ชายหนุ่มชวนน้องสาวไปทานข้าว อรุณีมาลาจึงเก็บงานระหว่างลงไปห้องอาหารจึงแวะที่ห้องของอรุณประภา “พิณ ไปกินข้าว” ชายหนุ่มแวะเรียกคู่แฝดของอรุณีมาลา เธอเงยหน้ามองพี่ชายและน้องสาว “พี่อิงมัวแต่ชวนน้องกินข้าว เมื่อไหร่จะมีแฟนสักทีล่ะ” อรุณประภาลุกขึ้นตามคำชวนแต่ก็ยังแซวพี่ชายอยู่ “พิณไม่รู้อะไร เมื่อวานเราเห็นคุณลิต้ามาอีกแล้ว” อรุณีมาลาเล่า “จริงอ่ะ แล้วพี่อิงทำไง” คู่แฝดทำท่าอยากรู้ “พี่อิงเหรอ กระโดดหนีออกทางบันไดหนีไฟเลย” อรุณีมาลาหัวเราะ เธอขำพี่ชายที่หนีอดีตคู่หมั้นเหมือนโจรหนีตำรวจ ในขณะที่อิงควัตส่ายหน้าไปมาช้าๆ