Katherin koridorun sessizliğini bölen adımlarla Annabel'in odasına giderken düşünceleri beyninin içinde yankılanıyor ve durdurulamaz bir şekilde çoğalıyordu.
Arthur oydu !
Ve o kendisini öpmüştü!
Bu kesinlikle beklemediği bir şeydi.
Arthur onu öpmüştü!
Dokunuşunun tenindeki izi olduğu gibi duruyordu.
Elleri dudaklarına giderken aynada görse aptal diye nitelendirebileceği bir gülüş dudaklarına misafir oldu.
Hep hayal ettiği gibi ilk öpücüğünü Arthur'dan almıştı.
Bu düşünce onun kalbini gündoğumu gibi ısıtacak kadar güzeldi.
Peki ya az önce olanlar ?
Tanrım , çok yakındılar,nefesini hala üzerinde hissediyor bu da içinde varlığını bile bilmediği duyguları uyandırıyordu ,ayrıca onu tekrar öpseydi Katherine heyecandan ölebilirdi. Çünkü bu sefer onun Arthur olduğunu biler
