Chapter 2
1565 Words
"What? Hindi na kailangan, Yohan," marahan na sabi ko.
Nag-salubong ang kilay niya pero hindi sumagot sa sinabi ko.
Halos isang oras ang naging byahe namin. Tahimik lang kaming tatlo sa loob ng sasakyan. Yohan looks so pissed.
Nang nasa tapat na ng bahay namin ay bumaba na ako. Bumaba rin si Yohan sa kotse niya.
"Salamat, Yohan..."
Tumango siya na tila ba tina-tansiya ang bawat galaw ko.
"Go inside," he said softly.
I nodded.
He sighed and gave me a hug. My lips parted.
"Please take care next time, Sabrina," he said like a child.
I nodded.
"I will. Thank you."
He sighed before he let me go.
He looks really worried. Mabuti na lang at hindi na siya galit.
I smiled at him.
"Thank you, Yohan. Really," I said softly.
Nanlambot ang kaniyang mga mata.
He licked his lips before he nodded.
Tumango ako bago tuluyang pumasok sa loob ng aming bahay. I went to my room and changed my clothes. Dumapa ako sa kama at umiling.
My siblings are still not here. Si papa naman ay nasa trabaho pa.
I was really scared. Mabuti at naroon si Yohan para pakalmahin ako.
I dialed my best friend's number.
"Yvette! I was hold up!" malakas na sabi ko sa kaibigan na nasa kabilang linya.
"Ano?! Saan? Kailan? Iyan! Sabi ko naman sa'yo ay iwasan mo na ang mag-commute!" parang nanay na sermon niya.
"Kinuha 'yong bag ko! But thanks God, he let me have my reviewers back! Nag-sorry siya bago umalis. Tinutukan niya ako ng kutsilyo," mahabang sabi ko.
"What the hell?! At talagang mas nag-aalala ka pa talaga sa reviewers mo?! Anyway, nasa bahay ka na ba?" nag-aalalang tanong niya.
I chuckled. Of course. My reviewers are so important to me. I'm planning to graduate with flying colors.
"Yes. Mag-isa lang ako. Mamaya pa uuwi sina papa," sagot ko.
"Gusto mo ba na puntahan kita? Ang dami-dami mong pinsan. Sana ay nag-pahatid ka sa kanila!"
"Ayos na nga ako, Yvette. Hindi mo na kailangan pumunta," malambing na sabi ko.
"Fine! Tumawag ka kung may kailangan ka. Nabalitaan mo na ba? Your crush already have a girlfriend! Balita ko ay myembro raw iyon ng student council!"
Ngumuso ako nang ma-alala si Diez.
Ang malas ko naman. My crush is no longer single and my things got stolen by a random guy.
"Ilang bwuan kang mag-mo-move on niyan?" Tanong ni Yevtte.
I face palmed.
"Hindi ko alam, okay?"
"What?" She laughed so hard. "Bakit ka mag-mo-move on eh hindi naman naging kayo?"
Sumimangot ako dahil sa sinabi niya. She's so mean.
"Syempre. He's my crush. I like him. Basta't may feelings ay maaring mag-move on, Yvette," sabi ko.
"Whatever, Savriel! Oh s'ya, mauuna na 'ko. Nandito na sila daddy. Call me if you need something, okay? Bye, babe!" she said before she ended the call.
Yvette is the only friend that I have. She's the opposite of me. Pasaway ito at walang pakeelam sa pag-aaral. Sometimes I wonder how we became friends when we're so different from each other. Well, I don't believe in the sayang "Same feather flocks together."
Ngumuso ako. I was about to sleep when my phone rang again. Ngumisi ako sa pag-a-akalang si Yvette iyon.
It was a video call request from Yohan!
Mabilis na inayos ko ang aking sarili bago sinagot ang video call.
I gritted my teeth when I saw his background. Nasa kwarto ata siya. His room's interior design is white, gray, and black. Malinis ang kwarto niya at malaki.
"Hey," I greeted.
Naka-dapa siya sa kama habang ako naman ay naka-higa at itinututok sa aking mukha ang camera ng cellphone.
He doesn't have any top so I can see his naked triceps.
"Hey. I just got out of the shower. Have you eaten?" He asked.
Umiling ako. "Wala pa si papa."
Kumunot ang noo niya.
"So?"
Ngumiwi ako. "I don't know how to cook," nahihiyang wika ko.
Natigilan siya at tumango. "Want me to bring you food?"
Umiling ako. "Hindi na. Uuwi na rin naman si papa mamamaya."
"Don't you want to see me?" nang-aasar na tanong niya.
Umiling ako.
Sumimangot siya.
I chuckled. "Gabi na. It's dangerous if you come here. Ayoko rin na maabutan ka ni papa rito sa bahay. He might think that you are my boyfriend."
I don't want my father to misunderstand. Alam kong mabuti naman ang intensyon ni Yohan pero kahit na.
"You don't want your father to meet me?"
Umiling ako. "Hindi naman, Yohan. Ayoko lang na makita ka ni papa sa bahay namin ng gabi."
Ayaw niya naman sigurong mabalita na may nobya na siya. I know a lot of people who wants to protect their images and I know that Yohan is one of them.
"I hope that you would introduce me to your papa." Ngumisi siya.
"Bakit?"
Ngumuso siya at umiling.
"Kung gusto mong makita si papa ay puntahan mo sa trabaho niya," biro ko.
"I can?" he asked innocently.
Inirapan ko siya. Masyado naman siyang utu-uto.
"It's a joke! Anyway, gabi na kaya mag-pahinga ka na," sabi ko.
"What? Gusto ko pang makipag-usap," sabi niya.
Umirap akong muli.
"Bakit? Wala ka bang ibang kaibigan? A girlfriend?" tanong ko sa kaniya.
Ngumisi siya. "Wala. "yong crush ko may crush na iba," sabi niya.
"Really? That must've been so sad, huh?"
Malakas na tumawa siya kaya naman tumaas ang kilay ko.
"May nakaka-tawa ba, Lancaster?" mataray na tanong ko sa kaniya.
Ngumisi siya. "Wala naman, miss Sandoval. Naisip ko lang kng bakit naaawa ka sa'kin gayoong hindi ka rin naman nagustuhan ni Diez," natatawang sabi niya.
Sumimangot ako.
"Ayoko na nga! Ba-bye na!" inis na sabi ko.
"Hey! Joke lang! You're so serious!" pigil niya sa akin.
Ngumiwi ako.
Nakaka-inis naman siya! Alam na nga niyang broken hearted iyong tao eh. Letche!
Yohan and I continued talking until mid-night. Ibinaba ko lang ang tawag noong dumating na si papa at ang mga kapatid ko.
Kinabukasan ay maaga akong nagising dahil may PE class kami. Gosh. College life is so hard. I've been sleepless for how many days already!
Tahimik na nag-lalakad ako patungo sa gym. I'm a little nervous since I was late. Huminga ako ng malalim bago tuluyang pumasok sa loob ng silid.
Naka-hinga ako ng maluwag nang makitang wala pa ang propesor sa loob. Tahimik na nag-lakad ako patungo sa aking desk at umupo.
Ipinatong ko ang akng braso sa lamesa at pumikit.
Kumunot ang aking noo nang may marinig sa tabi ko. I opened my eyes and saw Yohan sitting beside me.
Ngumuso siya at sumulyap sa akin. Ibinaba niya ang notebook na hawak niya. He smiled at me, showing his perfect set of white teeth.
"I like the doodles on your notebook," he said.
Napa-ngiti ako.
"Kaka-pasok mo lang?" tanong ko sa kaniya.
Ini-abot niya sa akin ang notebook ko.
"Nope. Nasa likuran ako kaya hindi mo 'ko napansin. You look tired," he said.
He really looks like a kid.
"I've been reading articles lately," sabi ko.
"Nice. Why?"
Kumunot ang noo ko. "Anong why? Hindi ka ba nasabihan na may recit tayo?"
Humalakhak siya. "Anong recit? Absent 'yong prof, Sabrina."
Kumunot ang noo ko at napa-tingin sa paligid.
"What? Kung ganoon ay bakit naririto ka?" tanong ko.
Naririto rin ang mga kaklase namin kaya paanong absent?
He chuckled. "Wala nga, Sabrina. They're just here to kill some time. Hindi ka ba nasabihan, Sandoval?" nang-aasar na tanong niya.
What the hell?!
Umiling ako at kinuha na ang gamit.
"Saan ka pupunta?" tanong ni Yohan.
"Lalabas natural. Anong gagawin ko rito?" sarkastikong bigkas ko.
Ngumiwi siya. "Taray. Sama 'ko."
"Hindi na, Yohan. Matutulog ka lang naman sa library," sabi ko.
"Hindi naman, Savriel. Marunong naman akong mag-basa," he said.
Tumaas ang kilay ko at inirapan siya.
Kinuha ko ang aking mga gamit bago lumabas ng silid. Si Yohan naman ay sinundan ako.
"Ang boring naman sa library, Sabrina. Labas tayo," anyaya ni Yohan habang nag-lalakad kami.
Hindi ko naman sinabi na sumama siya. Kung gusto niyang umalis ay umalis siyang mag-isa.
"Sab..." bigkas niya sa pangalan ko.
"Sabrina..." inulit niya pa.
I rolled my eyes.
Tumigil ako sa pag-lalakad at inirapan.
"Yohan, hindi ko naman sinabi sa'yo na sumama ka sa'kin," supladang sabi ko sa kaniya.
He chuckled.
Lumabas ang malalim niyang dimples dahil sa pag-tawa niya.
"But I want to go with you, Sabrina."
"Kung ganoon ay h'wag kang mag-reklamo."
Ngumuso siya na parang isang bata bago tumango.
"Let's eat later after you finish studying, huh?" Yohan said.
Walang ganang tumango ako.
I felt like I'm dealing with a child.
"Yohan, hanggang mamaya pa 'ko mag-aaral. Kung gusto mo ay mauna ka na," sabi ko.
"Hindi. Sasama nga ako!" inis na sabi niya.
Namumula na ang mukha niya dahil sa inis. He's so moody.
Minsan ay daig pa ang bata at minsan naman ay galit na galit!
"Kung sasama ka ay sumama ka lang. H'wag kang maingay, okay?" parang nanay na sabi ko sa kaniya.
Nang nasa library na kami ay agad akong kumuha ng mga libro at nag-simulang mag-basa. Kumuha rin si Yohan ng libro at nag-panggap na nag-baasa kahit na panay naman ang sulyap sa akin.
Sa huli ay ibinaba niya ang librong hawak at nang-halumbaba sa lamesa habang naka-titig sa akin.
I rolled my eyes. Ibinaba ko ang librong hawak ko at tinignan siya ng masama.
"Yohan."
He smiled.
"Yes, Sab?"
- Writer
