Güneş daha tam doğmamıştı ama loş ışık, perdelerin arasından usulca süzülerek odaya dolmaya başlamıştı. Taçmin, gözlerini yavaşça araladığında çenesine değen saçların yumuşaklığını fark etti önce.
Gülümseyerek başını hafifçe çevirdi. Oğlunun ona sokulmuş olabileceğini düşündü, her zamanki gibi... Ne var ki göz bebekleri yavaşça aşağıya inerken kalbi bir an duraksadı.
Göğsüne gömülmüş başın küçük bir çocuğa ait olmadığını fark ettiğinde, soluğu kesildi. Karun’un ipek gibi saçları çenesini hafifçe gıdıklıyor, nefesi tenine usulca dokunuyordu. Sol yanağındaki eski yaranın kenarı görünüyordu. Taçmin gözlerini hafifçe yukarı kaldırdığında, Karun’un yüzü tüm açıklığıyla ortaya çıktı. Adam, göğsüne sokulmuş bir çocuk gibi derin bir uykuya dalmıştı.
Kaç saattir koynunda bu adamı uyutuyordu?
T
