Karun arkadaşlarının yanına yürüdü. Bahçedeki ağaçların gölgeleri onların üstüne düşmüş, güneş gün batımına yaklaşırken her şey sanki biraz daha yumuşamıştı.
"Ağlama Duru, tamam bak... kavuştular!" dedi Ozan, arkadaşının omzuna kolunu atıp kendine çekerken. Duru’nun gözyaşları sessizce yanaklarından süzülüyordu.
“Baksana şunların sarılışına,” dedi titreyen sesiyle. “Annelik ne kutsal bir şey. Aslan çok şanslı böyle bir annesi olduğu için.”
Karun’un gözleri hâlâ anne ve oğulda asılı kaldı. Göz kapakları yarıya kadar inmiş, içindeki fırtınayı bastırmaya çalışıyordu.
“Evet… hem de çok,” dedi sadece mırıldanarak.
“Artık hiçbir güç ayıramaz onları,” dedi Noyan hüzünle. Güneş, onun kızıl saçlarını yakarcasına parlatıyor, ateş kırmızısına bürünmüş gibi görünüyordu.
Taçmin, Aslan’ı hâlâ kuca
