Göz kapaklarım usulca aralandı. Odaya dolan yumuşak sabah ışığı, yüzüme huzur gibi değdi. Uzun zamandır ilk defa bu kadar dingin uyandım. Ne korku, ne kabus... Hiçbiri yoktu bu sabah. Sadece huzur.
Esnedim ve hafifçe gerindim. Gözlerim odamın dört bir yanına kaydı. Geniş, ferah, bembeyaz bir alan... Perdeler incecik, tül gibi. Duvarlar sanki pamuk. Hâlâ yeni kokan mobilyalar, her şey yerli yerinde. İçim ısındı. Gülümsedim. Hemen dürbünün yanına geçtim. Aslan'ın odasına baktığımda camın açık olduğunu gördüm.
"Kahvaltıya gitmiş." dedim kocaman gülümsememle. Dün o uyuyana kadar baktım buradan. O uyudu dakikalarca izledim. Arada uyandım ve tekrar baktım mışıl mışıl uyuyan oğluma. Karun gerçekten çok iyi bir insandı. O kadar ince düşünceliydi ki...Duru demişti daha önce. Benim bile kendim iç
