Minsan, ang katahimikan ay hindi bunga ng kapayapaan kundi ng bagyong pinipigilan pang bumagsak.
Ganito ang pakiramdam ni Serena habang nakatayo siya sa veranda ng lumang bahagi ng Monteverde estate, tangan ang isang tasa ng tsokolate, malamig na sa lamig ng gabing tinatanggap na ng buwan. Naririnig niya ang paghampas ng alon sa dalampasigan sa ibaba, kasabay ng mahinang pagtapik ng hangin sa mga kurtina. Wala ni isa sa kanyang paligid ang nagdadala ng kapanatagan, kahit pa ang gabi ay tila perpektong idinisenyo para sa katahimikan.
Ang problema kasi, naroon pa rin si Elio.
Na para bang bawat lakad niya ay sinasamahan ng alon. Bawat salita ay may bigat, at bawat titig ay may tanong na hindi pa rin nasasagot.
Hindi naman sila nag-uusap tungkol sa halik. O sa mga salitang halos masambit
