Helin Berzani
Dağlı konağının en uç köşesindeki bu loş, tavanı ahşap işlemeli misafir odasına kapatılalı tam dört gün olmuştu. Dört uzun, karanlık, bitmek bilmeyen gün...
Hastaneden döndüğümüz o ilk sabah Zeynep babasının zoruyla Yusuf’un yanına, refakatçi olarak hastaneye geri gönderilmişti. O demir kapı Zeynep’in arkasından kapandığı an, bu devasa konakta Asiye Hanım ağanın gazabıyla bir başıma kalmıştım. Ve o gazap, üzerime bir karabasan gibi çökmüştü.
“Bu uğursuz, kapıdan dışarı adımını atmayacak!” diye kükremişti Asiye Hanım o sabah avlunun ortasında. “Torunum o hastane köşesinde canıyla cebelleşirken, bu kanı bozuk konakta gezinip benim asabımı bozmayacak! Sürgüleyin kapısını. Zıkkımlanması için de günde bir tas su, bir parça kuru ekmek verin. Benim aslanım orada aç susuz yatarken
