Sırtımın ağacın o sert, pürüzlü gövdesine çarpmasıyla ciğerlerimdeki hava bir anda boşaldı. Can acısıyla inleyerek iki büklüm olduğumda, Seher’in yüzündeki o saf nefretle bana tekrar el kaldırdığını gördüm. Dünden beri yediğim tekmeler, işittiğim hakaretler, babamın beni silip atması ve kendi zihnimin içindeki o korkunç savaş... Hepsi birleşip boğazımda devasa bir isyana dönüştü.
Seher tam bir kez daha üzerime çullanıp bana vurmaya yeltendiği o saniye, içimdeki sinmiş, ezilmiş Helin öldü.
“Yeter be!” diye bağırdım bütün gücümle. Ellerimi onun omuzlarına koyup, onu kendimden öyle bir şiddetle ittirdim ki, Seher dengesini kaybedip geriye doğru sendeledi ve az kalsın toprağa düşüyordu. Ferit son anda kolundan yakalayıp onu ayakta tuttu.
Gözyaşlarım öfkeden alev alev yanan yanaklarımdan süz
