FOOTLONG NI, ASHER (SPG)

Pag-alala

CHAPTER 8

ASHER POV

Nang mawala sa paningin ko si Yuyieh, agad kong tinawag ang isa sa mga staff ko. "Tawagan niyo na ang mga tao bukas, magsisimula na siya," sabi ko habang binabaybay ang daan papuntang sasakyan ko. Hindi ko alam kung bakit, pero parang may kutob ako na may mangyayari na hindi ko pa alam. Bahala na, siguro.

Pagdating ko sa mansion, sinalubong ako ng mga katulong. Hindi ko na sila pinansin at dumiretso na ako sa kwarto ko. Pagbukas ko ng pinto, agad akong tumagilid at binuksan ang mga blinds. Tumingin ako sa labas at inisip kung anong klaseng buhay ang meron siya. Si Yuyieh. Ano bang mayroon sa kanya? Bakit parang kahit hindi ko pa siya masyadong kilala, may nararamdaman na akong koneksyon sa kanya?

Puno ng mga tanong ang isipan ko, ngunit kailangan kong magfocus. Marami pa akong kailangan tapusin para sa araw na ito. Nang magdapo ang gabi, tumawag ako kay Nanay Arah. "Pakihatid na lang po yung pagkain sa kwarto ko mamaya, Nanay." Tumango lang ako kahit hindi siya makita, at matapos ang tawag, pinatulan ko ang isang bagay na hindi ko kayang iwasan: ang mag-text kay Yuyieh.

Tinawagan ko siya gamit ang number na binigay niya sa akin sa documents. Pagkatapos ng ilang segundo, sinagot niya rin ang tawag.

"Yuyieh," sabi ko, ang tono ko ay maayos pero may kabigatan. "Magsisimula ka na bukas, 9 AM to 6 PM. Walang excused absences. Kung may tanong ka, text mo lang ako."

Tila narinig ko ang kaunting pagdaing sa kabilang linya. Hindi ko alam kung anong nangyayari sa kanya, pero may kutob ako na hindi lang ito basta trabaho sa kanya. "Yuyieh?" tanong ko, mas magaan ang tono ko ngayon, ngunit nag-aalala pa rin. "Okay ka lang ba?"

Nandiyan na yun, narinig ko ang kalungkutan sa boses niya. Wala akong kaalam-alam kung anong nararamdaman niya, ngunit gusto ko siyang matulungan. Gusto kong makilala siya ng mabuti, kahit na hindi ko pa alam kung anong klaseng tulong ang kaya kong ibigay.

May kasabay na katahimikan. Parang tumigil ang oras sa mga sandaling iyon. "Okay lang ako," sagot niya, ngunit ang tono ng boses niya ay puno ng pag-aalangan. Hindi ko alam kung anong ibig sabihin nun.

"Good," sabi ko, medyo may pagka-malupit pa rin sa tono ko. "Tandaan mo, 9 AM ka na bukas, simula ka na. Huwag mong kalimutan."

Wala na akong sinabi pa, at tinapos ko na ang tawag. Hindi ko maiwasang mag-isip. May nangyayari kay Yuyieh, pero hindi ko pa alam kung anong mga bagay ang nagiging dahilan ng kanyang sakit. Hindi ko alam kung may nararamdaman akong malasakit para sa kanya o kung may iba pang dahilan. Siguro kasi, hindi ko lang kayang makita siyang maghirap.

Matapos ang tawag, muling natanaw ang kaharian ko—ang mansyon, mga problema, at ang mga negosyo. Ngunit parang hindi ko kayang ibaling ang atensyon ko sa lahat ng iyon ngayon. Kailangan ko pang magplano ng mga susunod na hakbang. Kailangan ko pang ayusin ang mga detalye ng mga susunod na araw.

Pero sa kabila ng lahat ng ito, hindi ko pa rin maiwasang mag-alala kay Yuyieh. Bawat tanong na naiisip ko tungkol sa kanya ay isang matinding sagabal. Kung paano ko siya tutulungan, hindi ko pa alam. Kung anong klase siya, hindi ko pa kayang malaman. Ngunit sigurado akong may dahilan kung bakit siya naging bahagi ng mga desisyon ko ngayon. Hindi ko alam kung anong epekto nito sa akin, pero baka siya ang magbago ng lahat ng ito.

Habang iniisip ko ang nangyari kanina, hindi ko na kayang magpigil ng emosyon. Tumango ako sa sarili ko habang binabaybay ang kalsada papuntang mansion. Gabi na, pero hindi ko pa rin matanggal sa isip ko si Yuyieh. Bakit nga ba parang may kakaibang koneksyon ako sa kanya? I just met her, pero iba siya.

Pagdating ko sa mansion, sinalubong ako ng mga katulong. Hindi ko na sila pinansin. Masyado akong abala sa mga iniisip ko. Pumunta ako sa kwarto ko at naupo sa malaking sofa. Ipinikit ko ang mata ko, at doon ko naisip, "Tama bang kinukuha ko siya sa trabaho na ito?" Pero parang alam kong wala nang atrasan.

"Boss, dinner na po," sabi ni Nanay Arah habang kumakatok sa pinto. Ibinukas ko ang pinto at binati siya ng isang maikling ngiti.

"Salamat, Nanay," sabi ko, sabay kinuha ang platito. Habang kumakain, patuloy na dumadaloy sa isip ko si Yuyieh. Hindi ko na kayang pigilan ang tanong na laging bumabalik sa akin: Bakit siya? Bakit siya ang napili ko?

Matapos maghapunan, nagdesisyon akong tawagan siya. Hinanap ko ang number niya sa mga documents at tinawagan ko agad. Sumagot siya ng mabilis, at narinig ko agad ang boses niya na medyo nahihirapan.

"Hello?" ang tinig niya. May pagka-haggard, parang may pinagdadaanan.

"Yuyieh," simula ko, ang tono ko’y medyo malupit pero may concern. "Kumusta? Nakuha mo ba ang mga instructions ko kanina? Nandiyan ka pa ba?" Hindi ko maiwasang mag-alala. Sa boses niya, parang may nangyaring hindi ko alam.

"Y-yes, Asher... okay lang ako," sagot niya, pero narinig ko ang kaba sa boses niya. Naramdaman ko agad na may mali.

"Are you sure? Parang hindi yata," sagot ko, nag-aalala. "Hindi mo kailangang magsinungaling sa akin." Hindi ko alam kung bakit, pero parang ayoko siyang makita na mahirapan. Hindi ko alam kung bakit, pero ayokong maramdaman niyang nag-iisa siya sa lahat ng iyon.

May ilang saglit na katahimikan. Tapos narinig ko siyang huminga ng malalim. "Hindi naman po... may nangyari kasi. Hindi ko na po kayang magsabi."

"Yuyieh," nagsimula ako, pinipigilan ang sarili na hindi magalit. "Anong nangyari? Kung may problema, sabihin mo sa akin. Hindi kita tinanggap dito para maging mahirap. Kung may pinagdadaanan ka, tutulungan kita." Hindi ko alam kung bakit, pero parang kailangan kong magbigay ng reassurance. Kailangan niyang malaman na nandiyan ako, kahit hindi pa kami ganoon ka-close.

Ilang segundo na naman ang lumipas bago siya sumagot. "M-mahirap po kasi ang buhay ko, Asher. Hindi ko kayang mag-isa, pero kailangan kong magtulungan."

"Anong ibig mong sabihin?" tanong ko, naguguluhan na. "Anong nangyayari sa buhay mo?"

"Alam niyo po, po... ang nanay ko po kasi... si Yell... hindi po siya maayos sa akin. Pinapagalitan po ako. Ni hindi po niya ako pinapansin," sabi niya, tila may sakit sa mga salita. "Minsan po, parang hindi ko na kayang magtrabaho."

Narinig ko ang sakit sa mga salitang iyon. Parang ang bigat ng nararamdaman ko para sa kanya. Kung hindi lang ako masyadong abala sa trabaho ko, baka matulungan ko siya nang mas maayos. Pero alam ko, may responsibility ako sa kanya ngayon.

"Yuyieh," sabi ko, pinilit kong maging malumanay. "Alam ko na hindi madali, pero nandiyan na ako para sa'yo. Hindi kita pababayaan." Hindi ko alam kung ano ang magagawa ko, pero kung kaya ko siyang tulungan, gagawin ko.

"N-napakasarap pong marinig iyon, Asher," sagot niya. "Hindi ko po alam kung anong nangyayari, pero thank you po."

"Sige, tomorrow, 9 AM ka na sa work. Walang atraso, ha? Hindi ko gusto yung may mga excused absences," sabi ko, siguro para magpatawa siya, pero alam kong hindi siya tumawa.

"I will try, Asher," sagot niya ng malungkot.

Pagkatapos ng tawag, hindi ko na kayang magpigil pa. Minsan, naiisip ko na baka pinapahirapan ko lang siya. Pero hindi ko kayang mag-give up sa kanya. Kung ganoon na lang ang magagawa ko para matulungan siya, wala na akong ibang choice kundi gawin ito.

Pagkatapos ng tawag, tumayo ako at naglakad papuntang balcony ko. Tumingin ako sa mga ilaw ng city. Saka ko naisip—“Asher, kung si Yuyieh lang ang magiging dahilan ng pagbabago mo, hindi mo siya bibitawan.”

Matagal akong tumayo sa labas, at naiisip ko na may mas malalim na dahilan kung bakit siya pumasok sa buhay ko. Kung si Yuyieh lang ang magiging paraan para mapabuti ang lahat, hindi ko siya bibigyan ng pagkakataon na mag-give up. Siguro ito na ang pagkakataon ko para baguhin ang lahat, hindi lang para sa trabaho, kundi para sa buhay niya at sa buhay ko.

Pipikit na sana ako, tinatangkang kalimutan ang mga nangyari, pero biglang narinig ko ang pamilyar na boses ng aking ate, si Enna.

"Asher!" sigaw niya, at naramdaman ko ang bigat sa dibdib ko. Hindi ko na alam kung anong klaseng kasalanan ko sa buhay ko para lagi akong guluhin ng ate ko.

"Bakit?" tanong ko, nakatingin sa kanya ng may halong inis. Para akong pinipilit na magpanggap na wala akong pakialam, pero deep inside, alam ko na may mga bagay na hindi ko kayang itago.

Lumapit siya sa akin, sabay upo sa sofa sa tabi ko. Tumingin siya sa akin ng seryoso, parang may gustong sabihin. "Bro, parang ang bigat ng nararamdaman mo. Ano ba ang nangyayari?" sabi niya, halos binabasa ang mga mata ko. Alam kong may tinatago ako, at feeling ko, alam niya yun.

"Tama na, Enna," sagot ko, hindi ko kayang makipag-usap pa. "Wala kang pakialam sa mga nangyayari."

Nakatingin siya sa akin, nag-aalangan. "Seryoso, Asher, kung may pinagdadaanan ka, hindi mo kailangan mag-isa. Lahat ng nangyayari sa’yo, nandiyan lang ako. Lahat kami, nandiyan kami para sa’yo."

Sana'y may mga salitang madali kong maipapaliwanag, pero hindi. Hindi ko kayang magpaliwanag kay Enna. Kung ang alam lang niya ay ang kasalukuyan kong estado, malamang tatanungin niya ako kung bakit hindi ko na lang diretsong kausapin si Yuyieh. Kung ang tinutukoy ko ay si Yuyieh, hindi ko alam kung anong gagawin ko.

"Enna, please," sabi ko, iniiwasan ang mga mata niya. "Huwag mong gawing komplikado."

Nag-angat siya ng kilay, halatang hindi kuntento sa sagot ko. "Komplikado? Asher, kung anuman 'yan, huwag mong ipagkait sa mga tao na may malasakit sa’yo. Hindi mo kayang gawin lahat mag-isa. Hindi mo kayang pagtakpan lahat ng pagkakamali mo."

Tahimik akong tumingin sa kanya. Sa mga sinabi niyang iyon, alam ko na may kabigatan akong binubuhat. Ang mga saloobin ko tungkol kay Yuyieh—lahat ng nararamdaman ko—pinipilit ko na lang itago. Hindi ko alam kung anong mangyayari kung magpatuloy ako sa ganitong sitwasyon. Si Yuyieh... siya ang pinakamalaking tanong na hindi ko kayang sagutin.

Nagpatuloy siya, "Kung may masamang nangyayari, kung may gusto kang gawin, walang masama kung magpapaalam ka."

At doon, parang isang ilaw na biglang lumiwanag sa isip ko. "Yuyieh," bulong ko sa sarili ko. Hindi ko na kayang ipagpatuloy pa ang mga iniwasan kong tanong. Siya ang rason kung bakit ako magulo. Siya ang dahilan kung bakit lahat ng nararamdaman ko ngayon ay nauurong.

Napansin ni Enna ang biglang pagbabago ng expression ko. "Bro," sabi niya, halatang nakakapansin na ako'y naguguluhan. "May something ba kay Yuyieh?"

"Enna," sabi ko, pagod na ang boses ko. "Hindi ko kayang patagilid lang siya. Hindi ko kayang itago sa kanya ang nararamdaman ko."

"Ahhh, so ikaw na pala!" biro ni Enna, tumawa ng kaunti. Hindi ko na siya pinansin, nakapako ang mga mata ko sa sahig, nag-iisip ng mga posibleng mangyari.

"Wala na ba akong karapatang tanungin kung anong nararamdaman mo, Asher?" tanong ni Enna, at sa boses niya, ramdam ko ang concern niya. Ang ate ko—minsan nakakainis, pero hindi ko kayang hindi pahalagahan ang malasakit niya.

"Enna," sagot ko, "baka ikaw pa ang masaktan. Hindi ko kayang gawing komplikado ang buhay niya."

"Hindi naman siya ang sisira sa buhay mo, Asher," sagot ni Enna ng seryoso. "Ikaw na mismo."

Naramdaman ko ang bigat ng mga salitang iyon, pero hindi ko rin matanggihan. Ang totoo, tinatago ko ang lahat sa sarili ko, sa takot na baka maapektuhan si Yuyieh. Pero ang mas masakit—hindi ko rin alam kung anong epekto nito sa kanya. Minsan, hindi ko na alam kung ako na lang ang nananatiling maligaya sa bawat desisyon.

"Si Yuyieh..." nagsimula akong magsalita, ngunit nawalan ako ng lakas. "Paano kung magkamali ako? Kung lahat ng nararamdaman ko... yung mga kilos ko, baka magdulot ng sakit sa kanya. Hindi ko kayang makita siya na nasasaktan."

Enna tumahimik, at naghintay lang siya, parang alam niyang may susunod na sasabihin ko. "Bro, hindi mo kayang hawakan ang mundo sa balikat mo. Ang love, hindi yan laging perfect. Kung gusto mo siya, baka kailangan mong labanan ang takot mo, Asher."

Sa mga salitang iyon, parang may isang pwersa sa dibdib ko na nagsasabing, "Oo nga, hindi ko kayang laging magtakip." Si Yuyieh... baka may nararamdaman din siya, at hindi ko lang matanggap. Kung patuloy akong magtatago, baka mas lalala pa.

At doon, sa gitna ng lahat ng katanungan ko, isang bagay ang naging malinaw: hindi ko kayang patagilid lang siya. Si Yuyieh, kahit na may takot at pag-aalala ako, siya ang bumabalot sa isipan ko.

"Enna, salamat," sabi ko. "Wala akong ibang gustong mangyari kundi ang makita siya ng maayos."

Nagpasya akong tawagan siya kinabukasan, hindi lang bilang isang boss, kundi bilang Asher. Si Sir Asher na baka may pagkakataon pa.

Nagpunta ako sa aking kwarto at pinilit na magpahinga, pero hindi ko pa rin matanggal sa isip ko si Yuyieh. Huwag mong gawing komplikado. ‘Yun ang palagi kong sinasabi sa sarili ko, pero parang may bahagi sa akin na hindi matanggap ang mga nangyayari. Sinubukan ko siyang tawagan, pero out of coverage ang signal. Tumingin lang ako sa phone ko, mga ilang segundo ng katahimikan bago ko pinatay ang screen. Pumikit ako, humiga, pero sa loob ng ilang minuto, ang mga imahe ng mukha ni Yuyieh, pati na rin ang tinig niyang tila may lungkot, ay tumatakbo sa isip ko.

Hindi ko pa siya nakakausap ng maayos, at para bang may mga tanong na wala akong sagot. Sir Asher. Si Yuyieh… hindi ko matandaan kung kailan naging ganito ang lahat. Parang kahapon lang, hindi ko alam kung ano ang nangyari, pero hindi ko siya kayang patagilid lang. Puno ng pagdududa, pero may nararamdaman akong kailangan kong harapin ang lahat.

Bumangon ako mula sa kama, at naglakad sa buong kwarto. “Kailangan ko ng sagot,” sabi ko sa sarili ko, sabay tapik sa lamesa. Tumalikod ako at sumandal sa pader. Kung hindi ko ngayon ipaglalaban kung anong nararamdaman ko, paano na lang? Siguro hanggang ngayon, nagpapanggap pa rin ako na hindi ko siya gusto, na siya lang yung babae na simpleng empleyado ko. Pero hindi. Si Yuyieh ay mas higit pa roon.

Ngunit, sa mga nagdaang araw, naisip ko rin kung paano ko siya dapat tratuhin. Hindi ko alam kung paano sisimulan. Hindi ko rin alam kung anong nararamdaman niya. Wala akong karapatang manghimasok sa buhay niya, pero hindi ko kayang gawin ‘yun, hindi ko kayang magpatuloy na parang wala akong nararamdaman.

Nagtigil ako sa pagsasalita sa sarili ko, at tiningnan ko ang phone ko. Muli ko siyang tinawagan, at ngayong gabi, may sagot. Tumunog ang telepono, at ako’y parang napako sa pwesto ko. Ang kabog ng puso ko. Si Yuyieh. Hindi ko alam kung anong sasabihin ko, pero kailangan ko ng sagot.

Nagmumuni-muni ako habang binabaybay ang bawat segundo ng paghihintay. Hindi ko na siya matatawag Sir Asher, hindi ko na kayang gawing ganun siya sa sarili ko. Kahit na may mga bagay na hindi ko alam, nararamdaman ko na siya na ang dahilan kung bakit ako magulo. Hindi ko kayang pabayaan siya, kahit na minsan ay binabalewala ko na siya sa harap ng lahat.

Pumindot ako ng dial at pinaabot ko ng ilang minuto. “Hello?” Sumagot siya ng magaan na tinig. Ang tingin ko sa lahat ng narinig ko, ang bawat tunog, ang kanyang tinig ay para bang wala siyang ibang inisip kundi ako. Hindi ko alam kung bakit ganito ako ngayon.

"Yuyieh," mahina kong sagot. Nararamdaman ko na siya ay gulat, parang hindi niya inaasahan ang tawag na ito.

"Sir Asher?" tanong niya, ang boses na may kaunting pagkalito. Wala akong maisip na ibang sasabihin kundi ang mga bagay na patuloy na dumadaloy sa aking isipan.

"Opo, sorry. Nais ko sanang ipaalam sa'yo na magsisimula ka bukas. 9 AM to 6 PM." Sabay ko siyang tinitigan sa phone ko. Hindi ko maintindihan ang nararamdaman ko, pero alam kong may dahilan kung bakit ako ganito. Kailangan kong ipaalam sa kanya na may lugar siya sa mundo ko, kahit hindi ko pa nasasabi lahat.

Narinig ko ang mga tunog na parang naguguluhan siya, at sa tono ng boses niya, para bang may ilang tanong siyang hindi nasasabi. "Sir Asher, hindi ko po yata narinig ng maayos ang sinabi ninyo."

Naramdaman ko ang kaba sa dibdib ko. "Wala kang dapat ipag-alala. Makikita tayo bukas sa trabaho, maayos lang ang lahat," sagot ko, ngunit ang totoo, hindi ako sigurado sa lahat ng plano ko.

Hinanap ko ang sarili ko sa bawat sagot ko, at unti-unti, natutuklasan ko na siya ay may espesyal na puwang sa puso ko na hindi ko kayang ipaliwanag. Wala akong ideya kung paano ito nangyari, pero nang magsalita siya, naramdaman ko na lang na ang isang salita mula sa kanya ay nakatulong para mapatahimik ang aking sarili.

"Salamat po, Sir Asher," sagot niya, at parang may hapdi sa kanyang boses. Bago ko pa matanggap ang mga susunod na tanong niya, agad ko itong pinutol. "Wala 'yan. Basta, kita tayo bukas." Walang masyadong sinabing paalam, pero ang mga salitang yun ay nagbigay saya sa puso ko. Hindi ko na kayang itago ang nararamdaman ko para sa kanya. Hindi ko na kayang patagilid lang siya.

Sumandal ako sa upuan, napagod sa mga nangyaring iyon. Ang isang tawag na iyon—mga ilang minuto—na parang nagbigay liwanag sa madilim na daan na tinatahak ko.

Kung ako si Yuyieh, siguro'y naguguluhan din siya. Pero, hindi ko kayang ipaliwanag lahat ng nangyayari. Ang gusto ko lang ngayon ay makilala siya nang mas mabuti, at kung magkaalaman, sana maging bukas siya sa posibilidad ng mas maganda pa sa aming dalawa.