FOOTLONG NI, ASHER (SPG)

Hired

CHAPTER 7

THIRD PERSON POV

Pagod na pagod na naglalakad si Yuyieh sa kahabaan ng kalsada matapos ang ilang beses na tanggihan sa mga kumpanyang inaplayan niya. Ramdam pa rin niya ang bigat ng mga salitang binitiwan nina Tita Yell at Angel bago siya umalis. “Palamunin ka lang.” “Wala kang silbi.” Parang echo itong paulit-ulit sa utak niya. Pero pilit niyang nilabanan ang lungkot at hinanapan ng kahit anong trabaho ang sarili.

Sa gitna ng kanyang paglalakad, may napansin siyang poster na nakapaskil sa pader ng isang tindahan. Malaking letra ang nakasulat: “WANTED: Tindera. Apply Now!” Sa ilalim ng teksto ay ang pangalan ng burgeran: FOOTLONG NI ASHER.

Napatingin si Yuyieh sa maliit na tindahan na may modernong disenyo at mukhang maayos ang negosyo. “Siguro, kahit papaano, kaya ko ‘to,” bulong niya sa sarili. Kahit kaba ang nararamdaman, sinubukan niyang pumasok. “Last chance na ‘to, Yuyieh. Baka dito na ang sagot sa panalangin mo.”

Pagpasok niya sa loob, napansin niyang may isa pang aplikante—isang lalaki na matangkad, mukhang sanay sa ganitong trabaho. Tinitigan niya ito sandali at napatango sa sarili. “Ang confident niya, tapos ako, halos manginig na sa kaba,” naisip niya.

Maya-maya’y lumabas ang isang lalaki mula sa opisina sa likod ng tindahan. Agad napako ang mata ni Yuyieh sa kanya. Matangkad, matipuno, at napakaganda ng tindig. Napakalamig ng expression niya, para bang hindi man lang tumatawa o ngumingiti. Tumigil ang mundo ni Yuyieh saglit habang pinapanood ang lalaking ito. “Ang gwapo niya...” Pero agad niyang pinalis ang iniisip. “Hindi ka nandito para humanga, Yuyieh. Nandito ka para maghanap ng trabaho.”

Ang lalaki ang lumapit sa kanila at naupo sa harap ng maliit na mesa. “Ako si Asher Aguilar,” malamig niyang sabi. “Ako ang may-ari ng tindahan na ‘to. I’ll be conducting your interviews. Huwag n’yong sayangin ang oras ko.”

Parang nabalot ng tensyon ang paligid. Mukhang seryosong-seryoso si Asher. Ngayon pa lang, ramdam ni Yuyieh na hindi ito basta ordinaryong boss. May presensiya itong parang hindi mo pwedeng kwestyunin.

Naunang tinawag si Yuyieh. Kinabahan siya nang makita niyang mabilis lamang natapos ang interview ng naunang aplikante. Ang lalaki ay lumabas na mukhang dismayado. Hindi na siya natanggap. “Kung siya nga, na mukhang confident, hindi natanggap, paano pa ako?”

Habang papalapit sa mesa, nanginginig ang mga kamay ni Yuyieh. Iniabot niya ang mga dokumento niya kay Asher. Tiningnan siya nito saglit, at parang binabasa ang buong pagkatao niya gamit ang malamig at matalim nitong tingin.

“Sit down,” sabi ni Asher, walang emosyon.

Umupo si Yuyieh, pilit pinipigilan ang pangangatog ng kanyang mga tuhod. “A-ako po si Yuyieh Magpaasa,” bungad niya, pero halata sa boses niya ang kaba.

Hindi sumagot si Asher. Imbis, sinuri niya ang mga dokumento ni Yuyieh nang hindi tumitingin dito. Ilang sandali ang lumipas bago siya nagsalita. “Business Administration graduate?” tanong niya, pero ang tono niya ay parang nagdududa.

“O-opo,” sagot ni Yuyieh, halos pabulong.

“Bakit ka mag-a-apply bilang tindera kung ganito ang background mo?” diretso niyang tanong, malamig pa rin ang boses.

Napatigil si Yuyieh. Hindi niya alam kung paano ipapaliwanag ang sitwasyon niya. Pero alam niyang wala siyang ibang choice kundi ang magsabi ng totoo. “Kailangan ko po ng trabaho... kahit anong trabaho po,” sagot niya, pilit pinipigilan ang pag-crack ng boses niya.

Umangat ang tingin ni Asher mula sa mga papel. Tinitigan niya si Yuyieh nang diretso. “Desperado ka ba?” tanong niya, diretso at walang pasikot-sikot.

Napayuko si Yuyieh. “Opo,” sagot niya, halos pabulong.

Tiningnan siya ni Asher nang matagal bago siya muling nagsalita. “Kung tatanggapin kita, kaya mo bang magtrabaho nang maayos? Hindi kita papayagang magkamali. Hindi ako mahilig magbigay ng second chances. Maliwanag?”

“Opo, sir,” sagot ni Yuyieh, kahit ramdam niyang pinapawisan na ang mga kamay niya.

“Good,” sabi ni Asher. “Dahil dito, kailangan mo ring harapin ang maraming customer. Hindi pwedeng mahiyain. Kaya mo ba ‘yon?”

Tumango si Yuyieh, kahit hindi siya sigurado. “K-kaya ko po, sir,” sagot niya.

Matagal na tumahimik si Asher. Parang sinusuri niya si Yuyieh mula ulo hanggang paa, iniisip kung may potential ba ito o wala. Sa totoo lang, hindi alam ni Yuyieh kung ano ang tumatakbo sa utak ng lalaking ito.

“Okay,” sabi ni Asher sa wakas. “You’re hired.”

Parang tumigil ang mundo ni Yuyieh nang marinig iyon. Hindi niya inasahan na matatanggap siya. Parang gusto niyang umiyak sa sobrang tuwa, pero pinilit niyang magpigil. “T-thank you po, sir! Hindi po kayo magsisisi!” sagot niya, halos pasigaw.

“Hindi ko alam kung totoo ‘yan,” malamig na sagot ni Asher. Tumayo siya at inayos ang mga papel sa mesa. “Bukas, magsimula ka na. Dumating ka dito ng alas-sais ng umaga. Kung mali-late ka, hindi kita tatanggapin ulit. Maliwanag?”

“Opo, sir!” sagot ni Yuyieh, na tila gusto na niyang tumakbo sa sobrang saya.

Habang papalabas si Yuyieh ng tindahan, hindi niya mapigilang ngumiti. Sa wakas, kahit papaano, nakahanap din siya ng trabaho. Kahit mukhang mahirap, kahit mukhang strikto ang boss niya, gagawin niya ang lahat para magtagumpay.

Hindi niya alam, sa likod ng tindahan, nakatingin pa rin sa kanya si Asher. May kakaibang ningning sa mga mata nito habang pinagmamasdan ang papalayong si Yuyieh. “Interesting,” bulong niya sa sarili.

Nang makauwi si Yuyieh, halos wala na siyang lakas. Halos magaan na ang pakiramdam niya dahil sa pagod, pero pagkabukas pa lang ng pinto ng bahay, sumalubong agad sa kanya ang matalim na tingin ni Tita Yell.

"Ano, bakit ngayon ka lang?!" sigaw ni Tita Yell, na halos parang lalabas na ang init ng ulo. "Ganyan ba ‘yan sa mga trabaho ngayon? Maghapon ka bang tambay lang?" Walang pasabi, tinulak siya ni Tita Yell patungo sa sala.

Hindi pa man nakaka-react si Yuyieh, isang vase na may laman ng tubig ang lumipad at tumama sa kanyang balikat. Napasigaw siya dahil sa sakit at napasubsob sa sahig. Ang vase na tumama sa kanya ay nabasag, at sa huling iglap ng kanyang pakiramdam, natanaw niyang ang mga piraso ng salamin ay kumalat sa paligid niya.

"Ang hina-hina mo, Yuyieh!" sigaw ni Angel, na parang walang pakialam. “Bakit hindi mo pa kayang magtulungan?”

Si Bryan, ang panganay ni Tita Yell, tahimik lang sa isang sulok ng sala, hindi alintana kung anong nangyari. May mga kasamahan siyang abala sa cellphone at hindi man lang inisip kung may nararamdaman si Yuyieh.

"Hoy! Tumayo ka na! Hindi ka pwedeng magpakatanga-tanga dito!" sigaw ni Tita Yell, habang pinipilit niyang hilahin si Yuyieh mula sa sahig. "Walang kwenta ang mga ganyang tao!"

Dahil sa sakit, hindi na kayang tumayo ni Yuyieh agad, ngunit pinilit niyang maglakad kahit na ang sugat sa kanyang balikat ay nagsimula nang magdulot ng matinding sakit. Tita Yell, wala nang sinabi kundi paminsang-minsan na panlalait sa kanya. "Kung hindi ka pa rin makakatulong dito sa bahay, maghanap ka na ng ibang matitirhan!"

Pagdating nila sa kusina, pinilit siyang magluto ng hapunan kahit ang katawan ay nagwawala sa sakit. Ang kanyang kamay ay nanginginig habang hinihiwa ang mga gulay, pero kailangan niyang magpatuloy. Kung hindi, baka lalo pang magalit si Tita Yell at baka hindi na siya payagan pumasok sa kwarto niya.

Habang nagluluto, patuloy ang mga masasakit na salita ng mga nasa sala. "Kasi, ito lang ang kayang gawin ni Yuyieh—magluto at maglinis. Hindi ba’t yan lang ang silbi niya?" narinig niyang sabi ni Angel. “Tingnan mo nga, parang hindi marunong mag-isip. Kung ako nga, hindi na ako magtitiis ng ganyan!”

Hindi na rin nagtakang mag-tantrum si Angel sa mga sandaling iyon. Ang hirap sa pakiramdam, nakikita na niya ang sarili niyang kawalan ng halaga sa mata ng mga taong nagmamalasakit kuno sa kanya. Pero sa kabila ng lahat, wala siyang magawa kundi magpatuloy sa pagluluto.

Si Bryan, mula sa ibang sulok ng sala, hindi pa rin nagsasalita. Naisip ni Yuyieh na ni hindi man lang ito magtangkang magsalita para ipagtanggol siya, dahil siya mismo ay wala namang malasakit sa kanya.

Habang nagluluto, naririnig niyang ang mga usapan nina Angel at Tita Yell ay parang mga salitang binabalik-balik na para bang walang katapusan. "Tita, kung hindi ko lang ‘yan inalagaan, baka mas lalo pa siyang maging inutil. Kawawa naman," sabi ni Angel, na nagmamagaling. "Hindi pa nga marunong magluto at maglilinis, puro pasensya na lang!"

"Nangyari na nga, ‘yan pa ang inaalala mo?!" sigaw ni Tita Yell, hindi mapigilang magalit. "Bakit ba kasi hindi mo matutunan ang mga basic na bagay? Nasanay na akong mag-isa at matuto ng sarili ko. Baka ikaw lang maghugas ng plato, hindi pa marunong!"

Tumatagos sa kanyang puso ang mga salitang iyon, pero pinilit niyang huwag magpadala. Hanggang sa natapos siya sa paghahanda ng pagkain, inihain ito sa mesa. Naiwan siyang nakatayo sa gilid, hindi na kayang sumabay sa mga saloobin ng pamilya niya.

"Ang bagal mo naman, Yuyieh. Wala ka bang mga ambag dito?" tanong ni Tita Yell habang pinapalakas ang boses. Hindi naman nagmamadali si Angel, at hindi na rin nagmukhang naiisip kung anuman ang nararamdaman ni Yuyieh.

“‘Di ba, nagluto na ako?” sagot ni Yuyieh, na para bang wala nang silbi ang sagot na iyon sa kanyang pamilya. Sa mga mata nila, wala siyang halaga.

Tumungo si Tita Yell sa kanya. "Ano, hindi ba sapat ‘yang paglutong ‘yan? O baka mas gusto mo pang tumambay? Sige nga, tingnan ko kung paano ka magiging matino, ha?"

Pagkatapos ng hapunan, diretso si Yuyieh sa kanyang kwarto. Pero hindi na siya makatingin pa sa mukha nila. Gusto na lang niyang magsalita, magsalita ng mga katotohanan. Pero sa tuwing ginagawa niya ito, mas lalo lang siyang nasasaktan.

Umupo siya sa gilid ng kama at nilingon ang sugat sa kanyang braso. Habang tinatanggal ang mga piraso ng basag na vase mula sa kanyang katawan, iniisip niya kung hanggang kailan siya magtitiis. Ang sakit ng katawan, at ang masakit pa ay ang sariling pamilya na tila hindi siya nakikita.

Ang tanging naiisip niya ngayon ay isang tanong—"Hanggang kailan pa ako maghihirap dito?"