จ้างรักพ่อเลี้ยงฐากูร

บทที่ 1.1 แม่เลี้ยงใจร้าย

บทที่ 1.1 แม่เลี้ยงใจร้าย



"โธ่เว้ย เสียอีกแล้ว ทำไมมันถึงมีแต่เสียกับเสียแบบนี้ น่าหงุดหงิดชะมัด จะไปหาเงินทำทุนมาจากที่ไหนดีล่ะ!"

อรอนงค์เดินออกมาจากบ่อนด้วยความหงุดหงิด เมื่ออุตส่าห์เอาเงินค่าน้ำค่าไฟทั้งหมดของมธุรามาเล่นไพ่ ตั้งใจว่าจะเอามาทำทุนต่อยอดแต่สุดท้ายกลับเสียจนหมด

อรอนงค์ติดการพนันอย่างหนัก ตั้งแต่สามีเสียไปก็เริ่มเล่นเยอะขึ้นทำเอาต้องขายสมบัติบางส่วนที่มีในบ้านเพื่อหาเงินมาเข้าบ่อน ทว่าเมื่อไม่มีของอะไรให้ขายแล้ว หล่อนก็เริ่มหันไปหากู้นอกระบบมาแทน

ตึก...ตึก...ตึก

ชายชุดดำหน้าตาน่ากลัวปรากฏขึ้นขวางหน้าทางเดินของอรอนงค์เอาไว้ คนถูกดักรอชะงัก เงยหน้ามองคนตัวโตกว่าด้วยความสงสัย

"มาขวางทางฉันทำไม ถอยไปสิ"

"ผมคงจะถอยให้ไม่ได้ พ่อเลี้ยงสั่งให้ผมมาเชิญตัวคุณไปพบ คุณลูกหนี้เบอร์หนึ่ง"

ปณิธาน คนสนิทและมือขวาที่พ่อเลี้ยงไว้ใจมากกว่าใครเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเย็นเยียบของเขาทำเอาอรอนงค์ขนลุกซู่

"พะ...พ่อเลี้ยงอย่างนั้นหรือ ช่วยบอกพ่อเลี้ยงได้มั้ยคะ ว่าฉันจะหามาคืนให้อย่างแน่นอน สิ้นเดือน! สิ้นเดือนนี้ฉันจะคืนเงินให้ ได้โปรดเถอะนะคะ"

เธอพนมมือไหว้อ้อนวอนขอร้องให้พวกมันปล่อยเธอไป ด้วยเคยได้ยินมาว่าลูกหนี้บางรายก็ถูกจับไปผ่าอวัยวะเพื่อใช้หนี้ ถึงจะเป็นเพียงแค่ข่าวลือที่ยังไม่ได้รับการยืนยันก็ตาม แต่ใครต่อใครต่างก็หวาดกลัว ไม่มีใครกล้าหือกับฐากูรทั้งนั้น

"เอาตัวไป"

"ครับหัวหน้า"

ชายชุดดำที่เหลือตรงเข้ามาล็อกแขนอรอนงค์แล้วใช้กำลังพาเธอไปขึ้นรถตู้ที่จอดอยู่ไม่ไกล

"ไม่นะ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ ใครก็ได้ช่วยด้วย คนพวกนี้มันจะฆ่าฉัน ใครก็ได้..."

พรึ่บ

เพื่อตัดความรำคาญ ปณิธานหยิบปืนขึ้นมาจ่อไปที่คอหอยของ

อรอนงค์ สายตาเต็มไปด้วยความเย็นยะเยือกน่ากลัวจนเธอไม่กล้าขยับแม้แต่ก้าวเดียว

"ถ้าอยากคอหอยระเบิดอยู่ตรงนี้ ก็ตะโกนออกมาอีกสิ"

คนถูกขู่เม้มปากเข้าหากัน หล่อนยังไม่อยากตายอยู่ตรงนี้ จึงยอมทำตามอย่างว่าง่าย ไม่ส่งเสียงออกไปแม้แต่คำเดียว เธอถูกพาตัวมาจนถึงรถตู้ก่อนถูกผลักเข้าไปอย่างไม่ออมแรง แม้จะไม่พอใจที่ถูกปฏิบัติไม่ดีเท่าไหร่แต่ก็ไม่กล้าปริปากต่อว่าด้วยยังโดนลูกปืนจ่อหัวอยู่

ไพ่ก็เสียแถมยังมาโดนคนของพ่อเลี้ยงจับตัวได้อีก ทำไมวันนี้มันถึงได้ซวย มีแต่เรื่อง!

ใช้เวลาไม่นานก็มาถึงคฤหาสน์ ปณิธานลากตัวลูกหนี้ที่เจ้านายต้องการตัวมาให้ถึงห้องทำงาน เขากำลังนั่งสูบบุหรี่ไปพลางอ่านหนังสือเรื่องโปรดไปพลาง ช่วงเวลาแห่งความสงบเงียบถูกขัด

"พาตัวมาแล้วครับพ่อเลี้ยง"

เจ้าของใบหน้าเฉยชาบดขยี้บุหรี่ลงในที่เขี่ยแล้ววางทิ้งเอาไว้อย่างนั้น ก่อนลุกขึ้นเดินเข้าไปใกล้อรอนงค์ซึ่งถูกจับโยนลงไปบนพื้น หล่อนรีบลุกขึ้นมานั่งคุกเข่าไม่กล้าแม้แต่จะสบตากับฐากูรเสียด้วยซ้ำ

"เมื่อไหร่จะใช้หนี้ ไม่รู้หรือว่าเป็นหนี้แล้วก็ต้องจ่าย"

ฝ่ายลูกน้องว่าเสียงเย็นน่ากลัวแล้ว เจอระดับเจ้านายเข้าไปทำเอาคนเป็นหนี้นั่งตัวสั่นขวัญผวา

"พะ...พ่อเลี้ยงคะ ขอเวลาให้ฉันอีกสักหน่อย ฉันจะรีบหามาคืนให้อย่างแน่นอน"

"ศพที่แล้วก็พูดแบบนี้"

พ่อเลี้ยงตอบสั้น ๆ แต่เป็นคำตอบที่ทำเอาอรอนงค์หัวใจหล่นวูบไปที่ตาตุ่ม เขาคงไม่ได้คิดจะทำให้หล่อนเป็นศพรายต่อไปหรอกใช่ไหม