Rohat, Şervan’ın söyledikleriyle bir an duraksayıp arkasına dönüp baktı. Şervan, acınası bir yüz ifadesiyle ona doğru yaklaşıyordu. Rohat, silahını indirmeden yanına geldi. Şervan, titreyen bir sesle, “Rohat, acını çok iyi anlıyorum. Çocuğumu taşımasaydı, inan engel olmazdım,” dedi. Rohat gözlerini kapatarak, her zaman vicdanının bir kenarında kadınlara ve çocuklara karşı merhamet olduğunu hatırladı, ama Helin bu sınırı aşmıştı. Şu an, ne Helin için ne de Şervan için silahını indirmişti; karnındaki masum çocuk için indirmişti. Silahını kaldırıp Şervan’ın kalbine yasladı. “Şervan, şu an ne senin için ne de karın için duruyorum, çocuğun için silahımı indireceğim ama bunu onun yanına bırakmayacağım. Eğer ki Evar’a sizden birinin ufacık bir zararı dokunursa, yemin ederim sizi yaşatmam. Tıpkı ş
