(Töre yazgısı serisi +18 ) Kalbinin Esiri

Konakların taşlı sokak aralarında, hızlı adımlarla kimseye görünmeden Ayşo teyzenin müstakil evinin kapısına geldim. Kalbim, ilk günkü gibi yerinden çıkacak gibiydi. Bir adım daha atsam onu görecek ve midemde uçuşan kelebekler etrafa saçılacaktı. Kapıyı tıklattığım gibi açtı ve onu gördüğüm an elini bana doğru uzattı. Sabahın ayazında, soğuk havada içime işleyen yangın, elmacık yanaklarımda kendini belli ediyordu. Titreyen sesimle: “Berat…” diye fısıldamamla, dudaklarından ismim döküldü. “Evar… Evinamın, ne oldu, titriyorsun?” Yutkundum. Kimseye yakalanmadan Ayşo teyzenin evine gelmem beni heyecanlandırmış ve bedenim buna tepki veriyordu. Ayşo teyze, erken yaşta eşini kaybetmiş, arkasından döktüğü gözyaşlarından sonra gözlerini kaybetmişti. Ama o, evinin kapısını köyün âşıklarına açmıştı. Bu zamana kadar adım çıkmasın diye kimseyle karşılaşmamış, sabahın ayazında yalnızca Berat’la buluşmuştum. Ama bu kez… ayrılmamız gerektiğini söyleyip vedalaşacaktım. Bizim sevdamız imkânsızın da ötesindeydi. Yıllar öncesine dayanan kan davası, sadece kavuşmamıza engel olmakla kalmamış, iki aşireti birbirine düşman etmişti. Berat, adım atmam için elimi sımsıkı tutup kendine doğru çekerken, gözlerimi ona kaldırdım. Dolu dolu bakışlarım, güneşten de sarı gözlerinde eridi. “Be… Berat…” diye titrek bir sesle başladım cümleme. “Ben fazla kalamayacağım.” Göğsüm sanki yerinden çıkacak gibiydi. Derin nefesler alıyordum ama gözyaşlarımın akmaması için dirensem de başaramıyordum. “Yani… Biz bundan sonra görüşemeyeceğiz, Berat. Babam beni sana vermez.” Dizlerim titrerken, zorlukla devam ettim: “Ben sana bir şey olsun istemiyorum.” Sözlerimle birlikte gözyaşlarım sel olup akmaya başladı. Berat, bir adım attı ve başparmağıyla yanaklarımdaki yaşları sildi. “Evar, o nasıl söz? Ben senden nasıl vazgeçeyim? Ben ölürüm, nefes alamam… Sensiz ben nasıl durayım bu memlekette?” Saçlarımın tepesine bir öpücük kondurduğunda, olduğum yerde kilitlendim. Hareket edemiyordum. Yanaklarımdan süzülen yaşlar, konuşmamı engelliyordu. “Ben dün babamla konuştum. Aşireti toplayıp barışı ilan edecek ve seni isteyeceğim. Evar’ım, beni sensiz nasıl düşünebilirsin?” O an kapının açılmasıyla ikimiz de başımızı o yöne çevirdik. Halamın oğlu Azad’ı gördüğümde, Berat beni hemen arkasına aldı. Azad, öfkeyle üzerimize yürüdü. “Evar, senin burada ne işin var? Baban biliyor mu buraya geldiğini? Hı? Bizim düşman olduğumuzu bilmiyor musun?” Yüksek sesiyle olduğum yerde donup kaldım. Dizlerim korkudan tutmuyordu, her an yere yığılacak gibiydim. “Çık o adamın arkasından, çabuk eve git!” diye bağırınca, kendime geldim. Tam adım atacaktım ki, Berat elimi sımsıkı tuttu ve beni arkasına sakladı. “Sana çık onun arkasından, eve git diyorum! Yoksa ikinizin de burada kafasına sıkarım!” Berat, davudi sesiyle karşılık verdi: “O sesini bir kes!” Azad gözlerini kıstı, sonra sertçe konuştu: “Evar, benim sözlüm olacak. Bu hafta söz keseceğiz. Sözlümle nasıl konuşacağımı sana soracak değilim!” Berat, o sözleri duyduğunda, gözlerini bana çevirdi. Gözyaşlarımdan sırılsıklam olmuş yüzüme baktı. “Doğru mu bu?” Gözlerimi kapatıp başımı onaylar gibi sallayınca, derin bir nefes aldı. Sonra Azad’a dönerek: “Evar seni istemiyor! Onun istemediği bir evlilik olmayacak!” Beni kapıya doğru çekiştirdi. Tam çıkacakken… Azad, belindeki silahı çekti! Bir anda duraksadım. Silahın Berat’a doğrultulmasıyla çığlığım sokakta yankılandı. Göğsüm sıkışıyor, aldığım nefesler ciğerlerime batıyordu. Berat beni arkasına aldı. Ve… Silah patladı! Kulaklarımda yankılanan o ölümcül sesle birlikte Berat’ın bedeni üzerime doğru yığıldı. Ellerim titreyerek beyaz gömleğindeki kana uzandı. Parmaklarım o sıcak akıntıya değdiğinde, gözlerim sol göğsünün altındaki yaraya takıldı. O an… Dünyanın tüm sesleri sustu. Zaman yerle bir oldu. Dünya başıma yıkılırken içimde yankılanan tek şey, çaresiz haykırışlarımdı. “Beraaat!” diye haykırdım. Yankım boşluğa karıştı. “Ne olur kalk, yalvarırım!” Ama sözlerimden önce, gözlerindeki o son bakış konuştu benimle. İçinde vedanın ağır yükünü taşıyan o bakış, her şeyin sonuydu. Ve o anda anladım: Giden sadece Berat değildi… Benim de kalbim, onunla birlikte bu dünyadan kopup gidiyordu.