Uzun düşüncelerin ardından, araba nihayet büyük bahçesi olan tek katlı köy evinin önünde durdu. Araba durduğunda, tüm o karmaşık düşüncelerim bir anda kayboldu, adeta her şey durdu. Derin bir nefes alarak arabadan indim. Bagaja doğru adımlarken, Rohat benden önce davranıp bagajı açmıştı. Çantayı alacağım sırada,, “Kolum kopmadı ya, kaldırabilirim,” dedi. Kendini kötü hissetmesin diye geri çekilip, çantayı almasına sesimi çıkarmadım. İçimde, bir şekilde onu kırmamaya çalışan bir sessizlik vardı.
Bu üç gün boyunca, Rohat’a ait en güzel hatıraları biriktirecektim , tüm kötü günleri geride bırakıp, sadece bu anı yaşamaya karar vermiştim.
Rohat önden ilerleyip köy evinin kapısını açtı. Bahçede, meyve ağaçlarının yeşil dokusuyla sarılı evin kapısına doğru adımlarımızı attık. Arkamızda, “Rohat
