Delal’i uğurladıktan sonra herkes bir tarafa dağıldı, konakta sessizlik hâkimdi. Hesaplamamıza göre doğuma iki haftam kalmıştı. Ağrılarım arttıkça kendimi kötü hissediyordum. Yoğunluktan ve telaştan, bebeğin hazırlığını yapmayışımız da ayrı bir konuydu.
Rohat, konaktaki misafirleri uğurladıktan sonra terasa yanıma geldi.
“Yavrum, yoruldun mu?” dedi.
Uykusuzluk ve gerginlik yüzünden, yorgunluğu yüzüne yansımıştı. Ama tebessümünü ve sıcaklığını her daim hissettiriyordu.
“Biraz ağrılarım var sanki,” dememe kalmadan, Rohat heyecanla ayağa kalktı.
“Güzelim, hadi kalk. Doktora görünelim,” dedi.
Başımı hızla sallayıp, “Geçer şimdi,” dedim ve karnımı okşadım.
“Evar, sabrımı zorlama, hadi. Kalk, gidelim,” dediğinde ayağa kalktım ve odamızın olduğu kata doğru yürümeye başladım.
Odamıza doğru
