มาเฟียขี้อ้อน

..อุแว้ อุแว้.. เสียงที่หลายๆคนรอคอย เสียงที่คุณหมอทำคลอดอยากได้ยิน เป็นเสียงที่พ่อแม่ได้ยินแล้วน้ำตาซึม แต่สำหรับเสียงของเด็กหญิงแรกเกิดที่ชื่อเทียนกัลยา สุรีย์วิภา(เวนิส) เป็นเสียงที่ไม่ได้นำความชื่นชมมาสู่ครอบครัว แต่เป็นเสียงที่นำความซวยมาเยือนตั้งแต่วันแรกที่เด็กน้อยลืมตาดูโลก ครอบครัวของเวนิสประกอบไปด้วยพ่อแม่ พี่ชายไชยนันท์(ไชย) และน้องสาวกานต์พิชชา(เยลลี่) คำว่า"ลูกนอกคอก" และ "กาลกิณี" ไม่เคยอยู่ห่างจากตัวของเวนิส มันเหมือนเป็นเงาคอยตามเธอไปทุกที่ เธอจะได้ยินมันในทุกวันตั้งแต่จำความได้จนมาถึงวันนี้ วันที่เธอเรียนอยู่ปีสาม เวนิสยังจำคำพูดของพ่อกับแม่ได้ดี ว่าตอนที่เธอเกิด พวกท่านต้องพบกับปัญหาอะไรบ้าง พ่อของเธอมีชู้ และวันที่แม่รู้ก็เป็นวันที่เธอเกิด ความรักที่ควรมีให้ลูกสาวที่ถือกำเนิดกลับกลายเป็นความเศร้า ทุกครั้งที่ทั้งสองฝ่ายมีปากเสียงกัน จะหนีไม่พ้นการโยนความผิดมาให้ลูกสาวที่ยังแบเบาะ ดวงตากลมโตใสแจ๋วไร้เดียงสาฟังเสียงทะเลาะตะโกนด่าทอสาดใส่กันไปมา "ถ้ารู้ว่ามีลูกแล้วต้องเลี้ยงคนเดียว ฉันจะไม่ยอมมีเด็ดขาด คุณเอาเวลาไปอยู่กับนังนั่น! ปล่อยให้ฉันต้องเลี้ยงลูกคนเดียว" ภัสสรเดินต้อนหน้าต้อนหลังสามีที่เพิ่งกลับเข้ามาในบ้านตอนเช้าตรู่ "ลูกก็ส่วนลูก คุณเองก็อยากมีแทบตาย แล้วที่บ้านนี้ก็มีแม่บ้านหลายคน พี่เลี้ยงเด็กก็มี คุณไม่จำเป็นต้องกระดิกตัวด้วยซ้ำ" ไวพจน์กระชากเสียงไม่พอใจตอบ เบื่อเต็มทนกับการกลับมาบ้านแล้วต้องมาเจอกับเมียขี้บ่น ไม่เหมือนไปอยู่ที่คอนโดกับมินนา เธอเป็นเมียน้อยของเขา ซึ่งเธอเป็นสาวช่างฉอเลาะ เอาใจเก่งไม่เหมือนกับภัสสรที่หาเรื่องบ่นได้ทุกวัน "อ้ออ.. ที่คุณพูดอย่างนี้ก็เพราะอยากปัดความรับผิดชอบ คุณทำได้ยังงัย คุณมีเมียน้อย คุณทำร้ายฉันกับลูก ถ้าไม่ต้องการลูกก็ยกให้คุณย่าเลี้ยงไปเลย" "แล้วแต่คุณ ผมไม่อยากเถียง แค่นี้ก็ปวดหัวจะตายชัก!" "คุณพจน์! คุณพูดแบบนี้ได้ยังงัย เวนิสเป็นลูกของคุณนะไม่ใช่ลูกนกลูกกา" ภัสสรไม่ยอม โวยวายตามหลัง "ผมไม่อยากทะเลาะ คุณก็เห็นว่าธุรกิจของเรากำลังมีปัญหา เงินทุนที่เอาไปลงก็สูญเปล่าโดนโกงจนเกือบหมด ตอนนี้ผมไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้น เครียดจะตายห่าอยู่แล้ว!" ไวพจน์ตะเบ็งอย่างหัวเสีย เมื่อไม่มีเงินสถานะทางสังคมก็แคบลงเรื่อยๆ ความหน้าบาง ทำให้ไม่กล้าออกไปพบปะผู้คน "พูดออกมาได้ ค่าใช้จ่ายในบ้านคุณลดเงินลงจนภัสแทบจะไม่มีเงินซื้อนมให้ลูกกิน ไชยก็ยังเล็ก เวนิสก็เพิ่งคลอด" "ไหนๆคุณก็พูดขึ้นมาแล้ว อืมม.. ผมก็อยากรู้เหมือนกันว่าเวนิสเป็นลูกผมจริงมั๊ย ตอนไชยเกิดธุรกิจมีแต่เจริญรุ่งเรือง แต่พอเวนิสเกิดมีแต่ปัญหา! บ้านก็ไม่น่าอยู่ ลงทุนก็ขาดทุน เงินหมุนเวียนก็หมด ดีแค่ไหนแล้วที่ยังมีบ้านให้ซุกหัวนอน!" สุดท้ายก็มาลงที่เด็กตาดำๆ "คุณพูดแบบนี้ได้ยังงัย คุณพูดเหมือนภัสมีคนอื่น ทั้งๆที่ภัสเอาเพชรเอาทองให้คุณไปจนหมด เงินตั้งมากมายหายไปไหน" ภัสสรน้ำตาคลอ เจ็บช้ำจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ ปัญหาทางการเงินว่าหนักแล้ว แต่ปัญหาเมียน้อยหนักหัวใจยิ่งกว่า "ให้ตายซิ! ที่ผมไม่อยากกลับมาที่นี่ก็เพราะแบบนี้" "คุณเห็นแก่ตัว คุณมีเมียน้อย เอาเงินของภัสกับลูกไปให้นังนั่น แล้วคุณยังจะหาว่าเวนิสไม่ใช่ลูกของคุณ" "ผมเป็นหัวหน้าครอบครัว ผมต้องเอาเงินไปหมุน คุณอยู่บ้านสบายๆจะไปรู้อะไร" ไวพจน์ตะโกนสวน หน้าแดงก่ำด้วยความโมโห ไม่มีใครยอมใคร "คุณเอาเงินไปให้นังเมียน้อย คุณไม่สงสารไม่เห็นใจที่ภัสกับลูกต้องอดๆอยากๆ" "คุณภัสสรอย่าเว่อร์ไปหน่อยเลย เงินที่ผมให้มินนาไม่ได้ครึ่งของที่คุณได้ อย่าหาเรื่องว่ามินนา มินนาไม่เกี่ยว" ไวพจน์ปกป้องเมียน้อยเต็มที่ ก็แน่ล่ะ เพราะมินนามีทั้งความสาวที่มาพร้อมกับความอ่อนเยาว์และความสวย มีหรือที่ชายสูงวัยอายุสี่สิบกว่าจะไม่หลง "คุณออกรับแทนมัน! แตะนิดแตะหน่อยเป็นไม่ได้ คุณพจน์ลงมาคุยกันให้รู้เรื่องก่อน คุณให้รถให้คอนโดมันยังไม่พอ คุณยังให้เงินรายเดือนอีกตั้งเท่าไหร่ คุณพจน์!" ภัสสรตะโกนไล่หลังสามีที่เดินดุ่มๆขึ้นบันไดไป เป็นอย่างนี้ทุกครั้งที่ได้เจอหน้ากัน เมื่อเวลาผ่านไป.. จากเด็กทารกกลายมาเป็นเด็กหญิง คำว่า"ลูกนอกคอกและตัวกาลกิณี" เห็นภาพเด่นชัดขึ้นเมื่อถึงวันที่น้องสาวของเวนิสถือกำเนิด เยลลี่นำทั้งโชคและลาภมาให้พ่อกับแม่ ธุรกิจเจริญรุ่งเรืองเหมือนกับตอนที่ไชยลูกชายคนโตเกิด ไวพจน์หยิบจับอะไรก็เป็นเงินเป็นทอง ถึงแม้เขาจะยังคงเลี้ยงดูเมียน้อย แต่เขาก็ไม่ได้ทำให้ภัสสรเดือดร้อน เมื่อมีเงินอะไรๆก็ง่ายขึ้น แม้แต่การเก็บเมียน้อยสักคนเอาไว้ข้างกาย.. ◇⊹◆◇⊹◆◇⊹◆◇⊹◆◇