Elif gece boyunca tam anlamıyla uyuyamamıştı. Göz kapaklarını kapatsa bile zihni sürekli bir şeyleri düşünmekten kendini alıkoyamıyordu. Bazen Yusuf’un huzur veren nefes alışlarına kulak verip sakinleşti, bazen de içinde kaynayan endişelerle birden sıçrayarak uyandı. Her uyandığında Yusuf onu kollarına çekip göğsüne bastırmış, parmaklarıyla saçlarını okşayarak kalp atışlarını yumuşatmıştı. Onun kokusu ve kalbinin ritmi, Elif’in gerginliğini azaltıyor, içindeki kırılgan çocuğu şefkatle uyutuyordu. Ama yine de tam bir uykuya dalamadı. Çünkü bugün Serdar da gelecekti… Ve yarın, hayatlarını değiştirecek olan nişanları vardı. Bu düşünce, uykusuz göz kapaklarını ağırlaştırsa da zihnini ayakta tutuyordu.
Sabah ilk ışıklar perdeden içeri süzülmeye başladığında Elif uyandı. Yusuf hâlâ huzurla uyuy
