Herkes büyük bir telaş içinde oradan oraya koşturuyordu. Evde bir uğultu hâkimdi. Beyler damat tıraşına gitmiş, kendi heyecanlarını bastırmaya çalışırken, hanımlar evde Elif’i hazırlamakla meşguldü. Nişana yalnızca üç saat kalmıştı. Zaman su gibi akıp gidiyor, sanki dakikalar saniyelere dönüşüyordu. Herkesin yüzünde gerginlik okunuyordu.
Şifa huysuzlandığı için Huriye gelememiş, direkt nişanın olacağı mekâna geçeceğini söylemişti. Bu durum Elif’i daha da germişti. Çünkü, ailesinden kalan tek kişi biricik kuzeni Huriye'ydi ve şimdi o da yoktu. İçini derin bir hüzün kaplamış, boğazına oturan bir yumruyla elini eteğine bastırarak elbisesini düzeltmeye çalışıyordu. Bir yandan da elbisesinin eteklerini ütülemesi gerekiyordu. Ütünün çıkardığı buhar, odanın içinde ağır bir şekilde yayılırken, El
