Gözlerimi açtığımda, yüzüme vuran güneş ışığı değil, Korhan’ın nefesiydi. Başım onun güçlü omzuna yaslanmış, vücudumdaki sargılara rağmen hissettiğim sızı, Korhan’ın kolları arasında hafiflemişti. Bir Komutanın kollarında uyanmak... Bir gece öncesinde yaşanan o yoğun tutku ve şefkat, hastane odasında başlayan tüm korkularımı silip süpürmüştü. Korhan varken hiçbir şeyin önemi yoktu.
Yüzümü kaldırıp ona baktım. Huzurla uyuyordu. O an, o sert, emir veren, mesafe koyan adamdan eser yoktu. Sadece benim olan, beni canı pahasına koruyan aşık bir adam vardı. Bu düşünce bile kalbime bir sıcaklık yaydı.
Yavaşça kollarından sıyrılmaya çalıştım. Ancak omzumdaki sargıdan gelen hafif acı ve Korhan’ın anında kasılan kasları, başarılı olamadığımı gösterdi.
Gözlerini açtı. Gözlerinde ne bir öfke ne de ş
